าจารย์ซือเหมิงก็ทยอยจากไป ตอนนี้ในคฤหาสน์มีแค่คนเลี้ยงหนอนพิษไม่กี่คนคอยเฝ้าอยู่”“ดังนั้นคฤหาสน์ซือเหมิงก็คงมีห้องลับหรืออะไรอยู่จริง ๆ” โม่จงหยวนกล่าวเสียงเข้ม“ใช่ ข้ารู้จากปากของคนผู้นั้นว่า ทางเข้าห้องลับของคฤหาสน์ซือเหมิงอยู่ใต้บ่อน ้าแห้งแห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนั้นเร้นลับมาก ไม่แปลกที่ข้าค้นหาอยู่นานแล้วก็ยังไม่พบเบาะแสอะไร”“หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าถ้าข้าจะกลับบ้านไม่ทันช่วงปีใหม่ และทุกคนจะเป็นห่วง ข้าคงกลับไปตรวจสอบอีกครั้งแน่นอน” โม่อวิ๋นเฟิงกล่าวเสียงเรียบว่า “ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าข้าปลอดภัยดี ข้าจึงวางแผนจะไปส ารวจที่นั่นอีกครั้งหลังผ่านปีใหม่”โม่ชูหานเป็นคนที่มีนิสัยหุนหันพลันแล่นที่สุดในหมู่พี่น้อง เขายืนขึ้นและทุบโต๊ะอย่างแรง“ข้าจะไปหนานเจียงเดี๋ยวนี้ ต้องถล่มคฤหาสน์ซือเหมิงนั่นให้สิ้นซาก” พูดจบ โม่ชูหานก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่าห้ามไว้ด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึม
“ชูหาน นั่งลงก่อน เรื่องราวยังไม่กระจ่าง เจ้าจะไปท าไมกัน? อีกอย่าง คนของคฤหาสน์ซือเหมิงล้วนเชี่ยวชาญวิชาแมลงพิษ เจ้าไปแล้วรับรองได้หรือว่าจะไม่ถูกพิษอีก? ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่จะสืบข่าวพี่ใหญ่กับพี่รองของเจ้าเลย คนในบ้านยังจะต้องหาทางไปช่วยเจ้าด้วยซ ้า”เมื่อได้ฟังค าพูดของมารดา โม่ชูหานก็ดับไฟโทสะลงทันที่ เขานั่งลงที่เดิมอย่างไม่เต็มใจ“ท่านแม่ แล้วท่านว่าพวกเราควรท าอย่างไรดีเล่า? ในเมื่อพวกเราพบเบาะแสเ
