สิ่งที่ส าคัญที่สุดคือ เมิ่งไห่หนิงรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อเห็นโม่หานเยี่ยเมื่อแรกพบแม้เขาจะไม่ใช่คนที่หมกมุ่นอยู่กับต าราเรียนจนไม่ลืมหูลืมตา ไม่เคยได้สัมผัสกับความรักระหว่างชายหญิง แต่เขารู้ดีว่านี่คือความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อตกหลุมรักใครสักคนดังนั้น เมื่อได้ยินเสียงของโม่หานเยี่ย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นั่นเขาก็หวังว่าตนเองจะมีโอกาสได้เข้าไปมีส่วนร่วมด้วยคิดได้ดังนั้น เมิ่งไห่หนิงจึงลุกขึ้นยืนและพูดกับโม่จิ่วเยี่ยว่า “พี่เก้า ข้ายังไม่เคยเห็นกระต่ายออกลูกมาก่อน ไม่ทราบว่าท่านจะพาข้าไปดูด้วยได้หรือไม่ เพื่อเพิ่มพูนความรู้ของข้า?”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเข้าใจว่าเมิ่งไห่หนิงก็แค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น“ได้ ข้าจะพาเจ้าไปดูเดี๋ยวนี้เลย”ตอนนี้กระต่ายที่ก าลังออกลูกถูกโม่หานเยี่ยอุ้มไปไว้ในห้องว่างอีกห้องหนึ่งแล้วเพื่อให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น โม่หานเยี่ยจึงลงมือจุดเตาผิงไฟด้วยตัวเองกระต่ายที่ก าลังออกลูกอยู่ในกรงเพียงตัวเดียว
เมิ่งไห่หนิงกับโม่จิ่วเยี่ยมาถึงตอนที่กระต่ายออกลูกกระต่ายตัวน้อยได้แล้วหกตัว“พี่สะใภ้ ข้าหวังว่ามันจะคลอดลูกออกมาเก้าตัวในคราวเดียวแล้วข้าจะมอบให้พวกท่านคนละตัวนะเจ้าคะ” โม่หานเยี่ยพูดตื่นเต้น“หานเยี่ย ในที่สุดเจ้าก็ยอมยกกระต่ายให้ข้าแล้ว ช่างยากเย็นจริง ๆ” พี่สะใภ้รองหยอกล้อ“พี่สะใภ้รอง ท่านก าลังบอกว่าข้าขี้งกหรือ?” โม่หานเยี่ยบ่นอย่างน้อยใจพี
