เฮ่อจือหร่านมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่ากับพี่สะใภ้ห้า“ท่านแม่ พี่สะใภ้ห้า พวกท่านลองเล่าเรื่องดี ๆ ในอดีตให้พี่ห้าฟังสิเจ้าคะ พยายามช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวด”เมื่อได้ยินค าพูดของน้องสะใภ้เก้า พี่สะใภ้ห้าก็ไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไปนางถอดรองเท้าต่อหน้าทุกคนแล้วปีนขึ้นไปบนเตียงอุ่น ส่วนฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่อีกด้านแม่สามีกับลูกสะใภ้กอดแขนของพี่ห้าทั้งซ้ายขวา“จงหยวน จ าตอนเจ้าอายุสิบหกได้หรือไม่? แม่หมายตาบุตรสาวคนโตของตระกูลเฉินเอาไว้ อยากจะขอให้คนช่วยจับคู่ให้เจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมเห็นด้วย หลังจากแม่ถามซ ้า ๆ หลายครั้ง เจ้าก็บอกว่าเจ้าชอบหญิงสาวคนหนึ่งอยู่…”พอได้ยินเรื่องเหล่านี้ สีหน้าเจ็บปวดของพี่ห้าก็ผ่อนคลายลงมากเขาพูดเสียงเบาว่า “เป็นเจียเจีย ข้าชอบเจียเจีย ข้าจึงไม่อยากแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลเฉิน”พี่สะใภ้ห้าได้ยินสามีเอ่ยชื่อนาง น ้าตาก็ไหลรินออกมาอีกครั้งราวกับไข่มุกร่วงกราว
นางกอดแขนของโม่จงหยวนแน่น พูดด้วยเสียงสะอื้น “ท่านพี่ท่านมองข้าสิ ข้าคือเจียเจียอย่างไรเล่า…”โม่จงหยวนเหมือนจะได้ยินเสียงอันคุ้นหู จึงมองไปยังภรรยาที่ก าลังร้องไห้น ้าตานองหน้าตามสัญชาตญาณเพียงสบตากับดวงตาใสคู่นั้น พี่ห้าก็ดึงร่างนางเข้าสู่อ้อมอก“เจียเจีย เจียเจียของข้า”พี่สะใภ้ห้าร้องไห้จนแทบพูดไม่ออกแล้ว“ท่าน…ท่านพี่…ท่านจ าข้าได้แล้วใช่หรือไม่?”ยามนี้โม่จงหยวนมีภรรยาสุดที่รักอยู่ในอ้อมกอด เขาไม่อาจหลีกหนี
