ความจริงได้อีกต่อไป“อืม จ าได้แล้ว เจ้าคือภรรยาของข้า คือเจียเจียของข้า…”บรรดาสตรีในบ้านเห็นภาพเช่นนี้ก็ต่างเช็ดน ้าตาพี่สะใภ้แปดยังดีกว่าหน่อย โม่ชูหานไม่ได้สูญเสียความทรงจ าจึงยังปฏิบัติต่อนางเหมือนเดิม สามีภรรยาคู่นี้รักใคร่กันมาก เพียงแต่น่าเสียดายที่ยังไม่มีลูกชายหรือลูกสาวสักคนพี่สะใภ้สามแม้จะรู้ว่าสามียังมีชีวิตอยู่ แต่เรื่องนี้ยังไม่ได้เปิดเผยกับคนในบ้าน อีกทั้งสามีของนางก็พบหน้ากันเพียงชั่วครู่แล้วจากไปตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน ในใจนางจึงเป็นกังวลทุกวันหลังเห็นน้องห้ากับภรรยา พี่สะใภ้สามก็ยิ่งคิดถึงสามีตนเอง
ส่วนความรู้สึกของพี่สะใภ้คนอื่นนั้นแตกต่างกันสิ้นเชิง พวกนางฝันอยากให้สามีของตนฟื้นคืนชีพเช่นกัน เมื่อเห็นโม่ฉงหยวนกลับมาพบกับภรรยาของเขา พวกนางก็ต่างอิจฉากันมากโม่หานเยี่ยจับแขนฮูหยินผู้เฒ่า พูดด้วยน ้าเสียงสะอึกสะอื้น“ท่านแม่ พี่ห้าจ าได้แล้วจริง ๆ …”ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้พลางพยักหน้า “ใช่ เขาจ าได้แล้ว”ผ่านไปสักพัก อารมณ์ของทุกคนจึงค่อย ๆ สงบลงเพราะค านึงถึงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ของพี่ห้าตอนตื่นขึ้นมาทุกคนจึงเข้าใจกันโดยไม่ต้องบอกว่าไม่ควรถามถึงอดีตของเขาโม่จงหยวนเหมือนจะนึกถึงอาการของตัวเองเมื่อครู่ แต่หลังพูดคุยกับภรรยาและมารดาแล้ว อารมณ์ของเขาก็สงบลง พอนึกถึงอดีตอันเลวร้ายนั้นก็ราวกับว่าเขาสามารถรับมือได้เขามองทุกคนในห้องแล้วเอ่ยว่า “ตอนนั้นเป็นข้าที่ประมาทและต
