กหลุมพรางของศัตรู จึงพลาดท่าเข้าไปอยู่ในกับดักที่พวกเขาวางไว้และถูกทรมานสารพัด”สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังโม่จงหยวน พวกนางรู้ว่าเขาก าลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนั้นพี่ห้าพูดต่อว่า “ตอนนั้นข้าน าทหารกลุ่มหนึ่งไล่ตามชาวหนานเจียงที่พ่ายแพ้ไป แต่กลับพลาดเข้าไปในกับดักที่ศัตรูวางไว้”
“คนที่ข้าน าไปถูกลูกธนูยิงตายมากมาย ข้าอยากจะไปช่วยพวกเขา แต่ไม่มีก าลังมากพอ อีกทั้งม้าศึกก็ตื่นตกใจ ไม่ยอมฟังค าสั่งของข้า ม้าพาข้าวิ่งเข้าไปในหุบเขาลึก”“ตอนที่ข้ารู้สึกว่าท่าไม่ดีและก าลังจะทิ้งม้า จู่ ๆ ก็มีกลุ่มควันสีขาวปรากฏขึ้น และข้าก็หมดสติไปทันที”“พอข้าตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ถูกล่ามโซ่ขังอยู่ในคุก ตอนนั้นข้ารู้สึกว่าบางครั้งก็มีสติ บางครั้งก็สับสนมึนงง”ได้ฟังถึงตรงนี้โม่จิ่วเยี่ยก็ตาแดงก ่าแล้ว เขารู้ว่าตอนนั้นพี่ห้าถูกวางยาพิษแล้ว“พี่ห้า ท่านรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนวางยาพิษท่าน?”“ข้ามองไม่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น แต่ผมสีขาวเส้นหนึ่งที่โผล่ออกมาจากหมวกของเขา ข้ายังจ าได้แม่น”ผมสีขาวเส้นหนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านพลันนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาอาจารย์ของอวิ๋นหลี่ คนลึกลับที่หนานรุ่ยพูดถึงตอนนี้เหล่าพี่ชายที่ยังมีชีวิตอยู่หายตัวไป ทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับคนผู้นั้น พวกเขาเพียงไม่รู้ว่าท าไมคนลึกลับผู้นั้นถึงได้หมกมุ่นอยู่กับคนสกุลโม่นัก
โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะสืบสาวถึงสาเหตุเหล่านั้น สิ่งที
