เฮ่อจือหร่านเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ข้าอยู่นี่”ผู้เฒ่าตระกูลชุยเห็นว่าคนที่ตอบเป็นหญิงสาว จึงรู้สึกราวกับว่าตนถูกหลอก“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนบ้านสกุลโม่ แต่การซื้อที่ดินเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าจะตัดสินใจเองได้หรือ”เฮ่อจือหร่านรู้สึกขบขันที่ถูกคนสงสัย แต่นางไม่มีอารมณ์จะมาถกเถียงกับคนตระกูลชุยตรงนี้“ข้าไม่สนใจที่ดินของพวกท่านหรอก”ผู้เฒ่าตระกูลชุยเห็นเฮ่อจือหร่านอายุน้อยแต่ปากกล้าไม่เบารอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็หายไปทันที่“หึ ข้าเองก็เห็นว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจอะไรได้ ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว”จากนั้นเขาก็หันไปมองเซี่ยเทียนไห่กับฟางฉวนโจว “สองท่านนี้จะซื้อที่ดินและบ้านของพวกข้าหรือไม่”เซี่ยเทียนไห่เอ่ยว่า “ต้องดูราคาที่ดินของท่านก่อน ถ้าหมู่ละสิบสองต าลึง พวกเราก็ไม่สนใจหรอก”ก่อนหน้านี้เขาได้สืบมาแล้วว่า ที่ดินท ากินชั้นดีในหมู่บ้านซีหลิ่งมีราคาเพียงหมู่ละแปดต าลึง
ส่วนเรื่องบ้านเรือนเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการ เพราะไม่กี่วันก่อนพวกเขาได้ซื้อบ้านที่ก าลังเช่าอยู่แล้วตอนนี้แค่ซื้อที่ดินท ากินเพิ่มอีกไม่กี่หมู่ แล้วให้บุรุษในบ้านออกไปหางานท าในช่วงว่างเว้นจากงานเพาะปลูก ก็น่าจะพอเลี้ยงปากเลี้ยงคนท้องทั้งครอบครัวได้แล้วผู้เฒ่าชุยเห็นว่าอีกฝ่ายสนใจซื้อที่ดิน ก็กลัวว่าพวกเขาจะตกใจกับราคาสิบสองต าลึงแล้วหนีไป จึงรีบอธิบายว่า “พวกเราราคาต่อรองกันได้นะ”พวกคนนอกหมู่บ้านเมื่อครู่ถูกราคาสิบสองต าลึง
