ทันที”โม่จิ่วเยี่ยท าเช่นนี้ก็มีเหตุผลอยู่เขาต้องการใช้เส้นสายของหนานรุ่ยสืบหาตัวคนลึกลับผมขาวหน้าเยาว์คนนั้น เพราะมีเพียงการเจอตัวคนผู้นั้นเท่านั้น จึงจะรู้ข่าวของพี่ใหญ่และพี่รองได้หนานรุ่ยเห็นโม่จิ่วเยี่ยเต็มใจช่วยคิดหาวิธี จึงลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ถึงขนาดลืมว่าตนเองมีฐานะเป็นถึงท่านอ๋องเขาโค้งค านับโม่จิ่วเยี่ยอย่างลึกซึ้ง“ขอเพียงช่วยแก้พิษกู่ให้เสด็จแม่ของข้าได้ ข้ายอมท าทุกอย่าง”ขุนนางหลายคนในเมืองหลวงต่างรู้ถึงความกตัญญูของหนานรุ่ยดี
พวกเขาแม่ลูกไม่เป็นที่โปรดปรานมาตั้งแต่นาน อาจกล่าวได้ว่าทั้งสองต่างต้องพึ่งพาอาศัยกันจึงมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ความรู้สึกของหนานรุ่ยที่มีต่อมารดาจึงเป็นสิ่งที่เข้าใจได้โม่จิ่วเยี่ยลุกขึ้นยืนทันที่ “อีกสามวัน สถานที่เดิม ข้าจะแจ้งข่าวให้องค์ชายทราบ”“ดี ข้าจะรออยู่ที่นี่เพื่อรับข่าวดีจากเจ้า”โม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจหน่านรุ่ยอีก เขาจูงมือเล็ก ๆ ของเฮ่อจือหร่านแล้วลุกขึ้นยืน “พี่แปด พวกเรากลับกันเถอะ”พวกเขาไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านซีหลิ่งทันที่ แต่ไปยังที่ว่าการอ าเภอก่อนตอนนี้ เมิ่งไห่หนิงได้จัดการเรื่องต่าง ๆ ของเรื่องโรคฝีดาษเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นทุกคนกลับมา เขาก็จัดเตรียมอาหารเย็นต้อนรับส่วนหนานรุ่ยก็ไม่ได้มาหาพวกเขาด้วยตัวเอง จึงไม่จ าเป็นต้องสนใจก็ได้แต่โม่จิ่วเยี่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ“ขอบคุณน้องชายเมิ่งส าหรับความหวังดี แต่พวกเรายุ่งมาทั้งวันแ
