ล้ว ท่านแม่คงจะเป็นห่วง วันนี้คงไม่รบกวนที่นี่”เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้รั้งตัวไว้ “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปส่งพวกท่านกลับ”
ทั้งสามคนขึ้นเกวียนลา โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานมองไปรอบ ๆอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงขับเกวียนมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งหนานรุ่ยมาถึงที่นี่แล้ว แม้ว่าจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดเสียส่วนใหญ่แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอพวกเขาจึงรู้สึกว่าควรระมัดระวังตัวเอาไว้ก่อนจะดีกว่าหลังกลับมาถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง ทุกคนก็ก าลังเป็นกังวลกันมากอย่างที่คิด ฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมด้วยบุตรชายคนที่ห้ามองออกไปตรงทางเข้าหมู่บ้านด้วยความกระวนกระวายใจหากพวกเขายังไม่กลับมาอีก นางก็คิดจะให้โม่จงหยวนไปตามหาพวกเขาในเมืองอวิ่นแล้วโม่จงหยวนเป็นคนมีวิชายุทธ์ ดังนั้นการได้ยินของเขาจึงดีกว่าคนทั่วไปมากขณะที่เกวียนลาอยู่ห่างจากทางเข้าหมู่บ้านไประยะหนึ่ง เขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว จึงพยุงฮูหยินผู้เฒ่าออกไปต้อนรับเกวียนลาวิ่งเร็วมาก ไม่นานก็มาปรากฏต่อหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าโม่จิ่วเยี่ยไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก รีบพามารดาขึ้นไปนั่งบนเกวียนอยู่กับเฮ่อจือหร่าน ส่วนพี่ห้ากับพี่แปดเดินกลับบ้าน
บนเกวียน เฮ่อจือหร่านเล่าเรื่องที่วันนี้ได้พบกับถังหมิงรุ่ย รวมถึงเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับโรคฝีดาษให้แม่สามีฟัง เพราะการที่พวกเขากลับมาช้าขนาดนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลส่วนเรื่องที่หนานรุ่ยมาเมืองอวิ่น เฮ่อจือหร่านไม่คิดจะบอกฮูหยิน
