ผู้เฒ่า เพื่อไม่ให้นางต้องกังวลใจโดยเปล่าประโยชน์เมื่อกลับถึงบ้าน เครื่องเรือนที่ซื้อมาจากในเมืองก็ถูกส่งมาถึงแล้ว ทุกคนจัดวางมันจนเรียบร้อย พี่สะใภ้ทั้งหลายก็ท าอาหารเสร็จแล้ว ทุกคนในบ้านต่างรอพวกเขากลับมากินข้าวด้วยกันแต่เดิมข้าวปั้นน้อยตามโม่หานเยี่ยไปเล่นกับกระต่ายน้อยหลายตัวในห้อง พอรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของเจ้าของ จึงกลิ้งตัววิ่งออกมาผลคือพอมันเห็นเฮ่อจือหร่าน เจ้าตัวน้อยกลับไม่โผเข้าหาอ้อมกอดเหมือนทุกครั้ง แต่มาอยู่ข้าง ๆ นาง แล้วเบือนหน้าหนีไปอย่างไม่พอใจเฮ่อจือหร่านอดข าไม่ได้ จึงอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา“ข้าวปั้นน้อย เจ้าก าลังงอนข้าอยู่หรือ”ข้าวปั้นน้อยเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ไม่ยอมมองเจ้าของเด็ดขาดเฮ่อจือหร่านหัวเราะออกมาเพราะความน่ารักของมัน“ได้ ๆ เจ้าอย่าโกรธเลย เดี๋ยวข้าจะให้เจ้ากินของอร่อย ดีหรือไม่”มีของอร่อย?
สุดท้ายข้าวปั้นน้อยก็ทนต่อการล่อลวงของอาหารอร่อยไม่ไหวค่อย ๆ หมุนตัวกลม ๆ ของมันมา แล้วซุกไซ้ในอ้อมกอดของเจ้าของอย่างแรงเฮ่อจือหร่านปลอบประโลมเจ้าตัวน้อยที่งอนจนหายโกรธ หลังกินอาหารเย็นเสร็จจึงพาโม่จิ่วเยี่ยกับมันเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกันนางหยิบแครอท แอปเปิล และฟักทองออกมาจากคลังเก็บของให้ข้าวปั้นน้อยกินทันที่ จากนั้นก็ส่งสัตว์เลี้ยงตัวน้อยไปยังป่าไผ่ส่วนตัวของมันด้วยจิตส านึกเมื่อเห็นว่าภรรยามือว่างแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงถามว่า “เจ้าคิดเห็นอย่างไรเรื่องถอนพิษให้พระมารด
