อไป“ชายชาติทหารของสกุลโม่ข้ายอมหลั่งเลือดในสนามรบเพื่อปกป้องแผ่นดินต้าซุ่น บัดนี้ตกต ่าถึงขั้นถูกเนรเทศทั้งตระกูล แล้วจะยังเป็นภัยคุกคามต่อใครได้อีกเล่า”หนานรุ่ยได้ยินดังนั้นก็รีบอธิบาย “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ามาที่นี่เพราะไม่ได้มีเจตนาอะไรต่อคนสกุลโม่เลย”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอตัวลาก่อน” โม่ชูหานลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไปเมื่อไม่ใช่เรื่องที่เกิดผลเสียต่อสกุลโม่ ไม่ว่าหนานรุ่ยจะมีจุดประสงค์อะไร เขาก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยส่วนเรื่องที่ตัวเองถูกน้องสะใภ้เก้าถอนพิษกู่ได้นั้น เขายิ่งไม่อยากจะอธิบายให้หนานรุ่ยฟังหนานรุ่ยเห็นโม่ชูหานจะไปจริง ๆ จึงรีบลุกขึ้นขวางเขาเอาไว้“ข้าเองก็ถูกบีบบังคับเช่นกัน เจ้านั่งก่อน ฟังข้าพูดให้จบ”โม่ชูหานชายตามองหนานรุ่ยแวบหนึ่ง แล้วนั่งลงอย่างไม่เต็มใจนักหนานรุ่ยจัดการความคิดแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ถึงแม้ตอนนี้กู่แม่จะอยู่ในมือข้า แต่กู่หุ่นเชิดในตัวเจ้าไม่ใช่ข้าที่เป็นคนท า เจ้าก็รู้ว่าเสด็จแม่ของข้าไม่ได้รับความโปรดปราน ตั้งแต่เด็กข้าก็มีตัวตนในวังน้อยมาก ข้ารู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถพอที่จะขึ้นเป็นจักรพรรดิดังนั้นข้าจึงพยายามหลีกเลี่ยงการแย่งชิงอ านาจในราชส านักมาโดยตลอด ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังถูกคนคอยจับตามองอยู่ดี”หนานรุ่ยพูดพลางยกขวดกระเบื้องในมือให้โม่ชูหานดูอีกครั้ง
“เจ้าของคนก่อนของกู่แม่ เขาใช้เสด็จแม่ข้ามาบีบบังคับ ให้ข้าท างานให้เขา สิ่งที่เจ้าได้เห็นหร
