ือได้ยินเกี่ยวกับข้า ล้วนไม่ใช่ความตั้งใจของข้าเลย”เสียงของหนานรุ่ยเพิ่งจะเงียบลง ประตูห้องก็ถูกเคาะ ผู้ติดตามเข้ามารายงาน “ท่านอ๋อง คุณชายเก้าสกุลโม่กับฮูหยินของเขามาแล้วขอรับ”หนานรุ่ยไม่คิดว่าโม่จิ่วเยี่ยจะมาในเวลานี้
บทที่ 226 หรือว่ากู่หุ่นเชิดไม่ใช่สิ่งที่ท่านท ากับพี่แปดของข้า?
โม่จิ่วเยี่ยรู้จากเจ้าหน้าที่เหล่านั้นว่าพี่แปดเดินทางไปพร้อมกับองค์ชายหนานรุ่ย จึงรีบพาเฮ่อจือหร่านตามมาทันที่
หนานรุ่ยสั่งให้องครักษ์เชิญพวกเขาเข้ามา
โม่จิ่วเยี่ยมองด้วยสายตาเย็นชา พูดจาเสียงเข้มว่า “คารวะองค์ชายหนานรุ่ย” แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่กลับไม่มีท่าทีเคารพนบนอบเลยแม้แต่น้อย แม้แต่จะท าความเคารพเขาก็ยังไม่ได้ท า
เฮ่อจือหร่านไม่ค่อยสนใจมารยาทของยุคนี้อยู่แล้ว จึงยืนนิ่งอยู่ข้างโม่จิ่วเยี่ยโดยไม่ขยับเขยื้อนหรือเอ่ยปากอะไรสักค า
หนานรุ่ยกวาดตามองคนทั้งสองแล้วท าท่าเชิญ
“พวกเจ้านั่งก่อน”
โม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านนั่งลงข้าง ๆ พี่แปดอย่างไม่เกรงใจ
เขามีประสาทการได้ยินที่ดีมาก เมื่อครู่ตอนอยู่นอกประตูและขอให้องครักษ์เข้าไปรายงานหนานรุ่ย เขาก็ได้ยินบทสนทนาในห้องอย่างคลุมเครือบ้างแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่อาจเป็นศัตรู โม่จิ่วเยี่ยจึงพูดอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด
“อย่างที่องค์ชายหนานรุ่ยเพิ่งกล่าวไป กู่หุ่นเชิดที่พี่แปดของข้าได้รับมานั้น เป็นฝีมือของท่านจริงหรือ”
โม่จิ่วเยี่ยถามค าถาม หนานรุ่ยก็แสดงท
