่าทีตรงไปตรงมา
“ข้าบอกได้เพียงว่ามันเกี่ยวข้องกับข้า”
โม่จิ่วเยี่ยเลิกคิ้ว “หรือว่ากู่หุ่นเชิดไม่ใช่สิ่งที่ท่านท ากับพี่แปดของข้า?”
หนานรุ่ยส่ายหน้าแล้วยิ้มขื่น
“จริง ๆ แล้วไม่ใช่ข้าที่ท า แต่ตอนนี้กู่แม่อยู่ในมือข้า ไม่ว่าอย่างไรข้าก็คงหลีกเลี่ยงความผิดไม่ได้”
โม่จิ่วเยี่ยเห็นหนานรุ่ยพูดแบบนี้ก็อยากฟังค าอธิบายของเขาดังนั้นจึงไม่ได้พูดแทรกอะไร
หนานรุ่ยพูดต่อ “เมื่อห้าปีก่อน ข้าไปเที่ยวชมธรรมชาตินอกเมืองกับที่ปรึกษาหลายคน ระหว่างทางมีคนลึกลับปรากฏตัวขึ้น ข้าเห็นกับตาว่าเขาโปรยผงพิษออกมา คนที่ไปด้วยกันทั้งหมดล้วนได้รับพิษและหมดสติไป มีเพียงข้าคนเดียวที่ไม่เป็นอะไร”
โม่จิ่วเยี่ยถาม “เพราะอะไร”
หนานรุ่ยยิ้มเศร้า “ข้ามีร่างกายที่พิเศษมาตั้งแต่เด็ก พิษกู่ไม่สามารถท าอันตรายข้าได้ ดังนั้นข้าจึงไม่ได้รับพิษ”
“แล้วต่อมาเล่า” โม่จิ่วเยี่ยตั้งใจจะฟังเรื่องราวนี้ให้จบก่อนแล้วค่อยพูด
“หลังจากนั้น ชายปริศนาคนนั้นก็ท าให้ข้าสลบแล้วพาตัวไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องใต้ดิน ที่นั่นมียอดฝีมือมากมายคอยเฝ้า ข้าไม่อาจจะหลบหนีได้ จนกระทั่งหนึ่งวันต่อมา ชายปริศนาคนนั้นถึงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง”
“ชายปริศนาบอกข้าว่า เขาได้ใส่พิษแมลงให้กับเสด็จแม่ของข้าแล้ว หากข้าไม่ยอมท าตามที่เขาสั่ง เขาจะใช้หนอนพิษทรมานเสด็จแม่ของข้า”
“เขารู้ว่าข้าไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด จึงบอกให้ข้าเข้าวังไปเยี่ยมเสด็จแม่ หลัง
