านหมอออกไปเวลาเดียวกันนั้น ณ หน่วยงานปกครองของเมืองมณฑลชายในชุดหรูหราก าลังเดินไปมาอยู่ในห้องหนังสือเจ้าเมืองเฟิงก าลังพยายามเกลี้ยกล่อม “องค์ชายหนานรุ่ย เมืองอวิ่นอันตรายเกินไป ข้าขอให้ท่านโปรดทบทวนอีกครั้งเถอะขอรับ”หนานรุ่ยโบกมือ “ใต้เท้าเฟิงไม่ต้องพูดอะไรมาก นี่คือแผ่นดินของราชวงศ์ต้าซุ่นของเรา แม้ตอนนี้ข้าจะอยู่ในเมืองหลวง หากได้
ยินข่าวเช่นนี้ก็จะขอเสร็จพ่อมาช่วยเหลือที่นี่เช่นกัน ตอนนี้ข้าอยู่ห่างจากเมืองอวิ่นเพียงเอื้อมมือ แล้วจะให้นั่งดูอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร”เหงื่อเย็นผุดซึมทั่วศีรษะเจ้าเมืองเฟิงแล้วเขาเพิ่งมารับต าแหน่งที่นี่ก็เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น ซ ้าร้ายยังบังเอิญพบกับท่านอ๋องรุ่ยที่เพิ่งมาถึงพอดีหากท่านอ๋องรุ่ยเกิดอันตรายขึ้นมา อย่าว่าแต่ต าแหน่งเลย แม้แต่ชีวิตของเขาก็คงต้องชดใช้ไปแต่ดูท่าทางของท่านอ๋องรุ่ยแน่วแน่เช่นนี้ เจ้าเมืองเฟิงคิดว่าคงห้ามไม่อยู่แล้ว“ท่านอ๋อง เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอติดตามท่านไปเมืองอวิ่นด้วยแล้วขอรับ”“ไม่จ าเป็น ข้าจะไปคนเดียว”สิ่งที่เขาจะไปท าในครั้งนี้ไม่อาจเปิดเผยได้ ยิ่งมีคนน้อยยิ่งดี จะพาเจ้าเมืองเฟิงไปด้วยได้อย่างไร?เจ้าเมืองเฟิงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกเขาต้องรวบรวมความกล้ามากเพียงใดถึงพูดออกไปว่าจะติดตามท่านอ๋องรุ่ยไป ตอนนี้ดีแล้ว อีกฝ่ายไม่ต้องการให้ตนไปด้วยเช่นนั้นชีวิตของเขาก็ยังคงปลอดภัย…
หนานรุ่ยมองท้องฟ้า แล้วตะโกนออกไปด้าน
