รับ”เจ้าหน้าที่เอ่ยรายงานเมิ่งไห่หนิงเพียงมองหมอเหล่านั้นแวบเดียว ก็รู้ว่าพวกเขาถูกบังคับให้มาอย่างแน่นอนเมื่อพอโรคฝีดาษที่ติดต่อได้ง่ายและรักษาไม่ได้แบบนี้ การมาที่นี่ก็เท่ากับเดินเข้าสู่ความตายในประวัติศาสตร์เคยมีบันทึกไว้ว่า เคยมีเมืองหนึ่งที่มีโรคฝีดาษระบาดอย่างรุนแรง แม้แต่ชาวบ้านที่ไม่ได้ป่วยก็ยังถูกกักขังจนตายอยู่ในเมืองนั้นดังนั้น พอได้ยินว่าเมืองอวิ่นก็มีโรคฝีดาษระบาดเช่นกัน เมิ่งไห่หนิงจึงเตรียมใจรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้วไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด“ขอบคุณท่านหมอทุกท่านที่ล าบาก แต่อีกสักครู่ข้าจะให้คนส่งพวกท่านกลับไป”ท่านหมอทั้งหลายต่างมึนงง พวกเขาเตรียมใจว่าจะต้องตายแล้วก่อนมาเมืองอวิ่นพวกเขาถึงกับสั่งเสียเรื่องต่าง ๆ ไว้เรียบร้อยแล้วด้วย
แต่ท่านนายอ าเภอพูดว่าอะไรกัน?จะส่งพวกเขากลับไปหรือ?“ใต้เท้า ท่านจะส่งพวกเรากลับไปจริง ๆ หรือ” หมอที่ดูอายุน้อยกว่าถามอย่างไม่อยากเชื่อเมิ่งไห่หนิงพยักหน้า “ตอนนี้พวกเราได้ตรวจสอบแล้วว่าในเมืองอวิ่นไม่ได้มีการแพร่ระบาดของโรคฝีดาษ”พูดจบเขาก็สั่งการเจ้าหน้าที่ “ส่งท่านหมอเหล่านี้กลับไปเถอะ”บรรดาหมอทั้งหลายต่างรู้สึกเหมือนตัวเองก าลังเห็นภาพหลอนบางคนถึงกับแคะหูอย่างแรงเพื่อให้ตนเองแน่ใจในที่สุดก็ยืนยันได้ว่ามันไม่ใช่ความฝันเจ้าหน้าที่ก็รู้สึกสงสัยเหมือนกัน แต่ค าสั่งของใต้เท้าพวกเขาไม่อาจโต้แย้งได้ จึงเรียกเหล่าท่
