บนี้ ทั้งสองก็ต้องซื้อมาจ านวนมากนานมากแล้วที่ไม่ได้พบเจอลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้ เถ้าแก่รู้สึกดีใจมาก จึงมอบม้านั่งเล็ก ๆ ให้พวกเขาอีกหลายตัว
เถ้าแก่รับผิดชอบส่งเครื่องเรือนมาถึงบ้าน พวกเขาแค่บอกที่อยู่ให้ชัดเจนก็พอแล้วทั้งสองซื้อเครื่องเรือนเสร็จแล้ว ก็เห็นว่ายังมีเวลา จึงตั้งใจจะเที่ยวเล่นในเมือง พร้อมกับสอบถามที่อยู่ของถังหมิงรุ่ยไปด้วยเพียงเดินออกไปไม่ไกล ก็เห็นชาวเมืองทั้งหมดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามวิ่งสวนมาทางพวกเขาชาวเมืองเหล่านั้นเหมือนจะตะโกนว่า “รีบหนีเร็ว ออกห่างจากโรงหมอตรงนั้น”โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงคว้าตัวชายคนหนึ่งที่วิ่งมาทางตนเองแล้วถามว่า “พี่ชายท่านนี้ ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้นหรือ”ชายคนนั้นมองโม่จิ่วเยี่ยแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “มีคนไข้เป็นโรคฝีดาษอยู่ที่หน้าโรงหมอ พวกเจ้าก็รีบหนีเถอะ!”สิ้นเสียง เขาก็สะบัดตัวหลุดจากโม่จิ่วเยี่ยอย่างแรง แล้ววิ่งตามฝูงชนไปโรคฝีดาษในสมัยโบราณไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย นอกจากจะติดต่อกันได้ง่ายแล้ว ยังท าให้คนล้มตายเป็นจ านวนมากด้วยโม่จิ่วเยี่ยบอกกับเฮ่อจือหร่านเสียงจริงจังว่า “หร่านหร่าน เจ้าเข้าไปในพื้นที่มิติก่อน ข้าเคยเป็นฝีดาษคงจะไม่ติดโรค ข้าจะไปดูสถานการณ์ก่อน”
เฮ่อจือหร่านส่ายหน้า “ฝีดาษติดต่อทางอากาศ ละอองน ้าลายและการสัมผัส ข้าระวังสักหน่อยก็พอ”อย่างไรเสียในพื้นที่มิติของนางมีแอลกอฮอล์มากเท่าที่ต้องการนางยังสามารถฆ่าเชื้อได้อย่างทั่วถ
