ึงที่สุดอีกด้วยขณะพูดคุยกันอยู่นั้น เฮ่อจือหร่านก็ลากโม่จิ่วเยี่ยไปยังจุดที่ไม่มีคน แล้วทั้งสองก็เข้าไปในพื้นที่มิติพร้อมกันเฮ่อจือหร่านหยิบหน้ากากอนามัยออกมาสองอัน แล้วสวมให้ตัวเองกับโม่จิ่วเยี่ยคนละอันนอกจากนี้ ถุงมือทางการแพทย์ก็เป็นอุปกรณ์ป้องกันที่จ าเป็นส่วนชุดป้องกันอื่น ๆ นั้น หากสวมออกไปก็จะดูสะดุดตา นางจึงตัดสินใจทิ้งไว้ก่อนก่อนกลับบ้าน พวกเขาแค่ใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อให้ทั่วตัวก็พอโม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าหากไม่ให้หร่านหร่านมีส่วนร่วมกับเรื่องแบบนี้นางคงไม่ยอมแน่ดังนั้นเขาจึงต้องปล่อยให้นางท าตามใจตัวเองหลังจากป้องกันตัวอย่างง่าย ๆ แล้ว ทั้งสองก็ออกจากพื้นที่มิติตอนนี้บนถนนแทบจะไม่เห็นผู้คนแล้ว คาดว่าคงวิ่งหนีไปกันหมดทั้งสองเดินไปทางโรงหมอ
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งทรุดนั่งอยู่หน้าโรงหมอ ในอ้อมกอดของเขามีเด็กหญิงที่อายุไม่ถึงสิบขวบชายคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า เขาคือถังหมิงรุ่ยที่พวกเขาตั้งใจจะตามหาถังหมิงรุ่ยมีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ดวงตาไร้ซึ่งประกายแห่งความหวังดังเช่นวันวานโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านก้าวเท้าเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว“น้องชายถัง เกิดอะไรขึ้น”ในสายตาของถังหมิงรุ่ย แม้ใบหน้าของผู้มาเยือนจะสวมสิ่งแปลกประหลาด แต่เขาก็จดจ าพวกเขาได้ในทันที่“พี่โม่ พี่สะใภ้โม่” เสียงของถังหมิงรุ่ยสั่นเครือ“น้องสาวของข้ามีตุ่มแดงขึ้นตามตัว ข้าพานางมารักษา ไม่นึกว่า…นางจะเป็นโรคฝีดาษ…”เฮ่อจือหร่านไม่
