ม…”ดูจากท่าทางของพวกเขาแล้ว หากค าว่า ‘หมื่นปี’ ไม่ใช่ค าต้องห้าม พวกเขาคงจะพูดออกมาสักสองสามครั้งเมิ่งไห่หนิงยกมือส่งสัญญาณบอกชาวบ้านที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้น“ทั้งหมดเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ทุกท่านไม่จ าเป็นต้องท าเช่นนี้”
พูดจบ เขาก็หันไปตะโกนใส่คนตระกูลชุยว่า “หากภายในสามวันยังจ่ายค่าปรับไม่ครบ ข้าก็จะใช้เรือนและที่ดินของพวกเจ้ามาช าระหนี้แทน”เดิมทีคนตระกูลชุยคิดว่าถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีเงินจ่ายนายอ าเภอคงท าอะไรพวกเขาไม่ได้แต่ท่านนายอ าเภอถึงกับท าอะไรเด็ดขาดถึงเพียงนี้ จะเอาบ้านและที่ดินของพวกเขามาชดใช้หนี้ตอนนี้คนตระกูลชุยตกตะลึงกันหมด เงินที่พวกเขาเคยได้มาก็ใช้จ่ายอย่างสิ้นเปลืองไปทีละน้อยแล้ว ตอนนี้จะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาชดใช้ได้อย่างไรกันถ้าไม่จ่ายก็ต้องขายบ้านและที่ดิน แล้วต่อไปพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรคิดถึงเรื่องนี้แล้ว คนตระกูลชุยต่างพากันคุกเข่าลงต่อหน้าเมิ่งไห่หนิงอีกรอบ“ท่านนายอ าเภอ โปรดเมตตาด้วย ท่านไว้ชีวิตพวกเราเถอะ…”เมิ่งไห่หนิงมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“รู้อย่างนี้แต่แรกแล้วเหตุใดถึงยังท าต่อ ท าผิดแล้วก็ต้องรับโทษอย่างสาสม”เขาก็สะบัดแขนเสื้อ แล้วหันหลังเดินไปหาโม่จิ่วเยี่ย
“พี่โม่จิ่ว พี่สะใภ้ วันนี้ยังมีเวลา ข้าขอไปรบกวนที่บ้านของพวกท่านสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือไม่”เรื่องแบบนี้โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านจะปฏิเสธได้อย่างไร“พวกเรายินดีต้อนรับเสมอ”เ
