มิ่งไห่หนิงสั่งการพวกเจ้าหน้าที่ให้ท าในสิ่งที่ควรท า ส่วนเขาพาเมิ่งอันไปยังบ้านสกุลโม่เมื่อท่านนายอ าเภอกับเจ้าหน้าที่จากไป คนตระกูลชุยต่างกลับบ้านด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเพื่อหาทางรวบรวมเงิน ส่วนคนตระกูลจ้าวกับตระกูลโจวเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูอีก จึงแยกย้ายกันกลับเมิ่งไห่หนิงมาเยือนบ้านสกุลโม่ทั้งที่ จึงต้องต้อนรับเขาเป็นอย่างดีด้วยโชคดีที่เฮ่อจือหร่านอ้างว่าได้อาหารมาจากชาวต่างชาติเมื่อไม่กี่วันก่อน มันยังเหลืออยู่มาก การจัดโต๊ะอาหารที่ดีจึงไม่ใช่เรื่องยากเฮ่อจือหร่านพาบรรดาสตรีไปจัดเตรียมอาหาร ส่วนโม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเมิ่งไห่หนิงในห้องเมิ่งไห่หนิงมองที่พักอาศัยของบ้านสกุลโม่ แม้จะเก่าไปบ้าง แต่ก็ยังกันลมกันฝนได้“พี่ชายทั้งสอง ครอบครัวของพวกท่านอยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่”
“ที่นี่ดีมาก นอกจากคนตระกูลชุยแล้ว คนอีกสองตระกูลล้วนเข้ากันได้ดี เมื่อเทียบกับความวุ่นวายในเมืองหลวง ที่นี่สงบสุขกว่ามาก”โม่จิ่วเยี่ยกล่าว“พี่เก้าพูดถูกต้อง ข้าก็ปรารถนาชีวิตเช่นนี้เช่นกัน”เมิ่งไห่หนิงพูดจากใจจริง หากไม่ใช่เพราะครอบครัวฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเขา เขาก็คงไม่อยากท างานให้กับจักรพรรดิที่โง่เขลาเช่นนี้เขามองไปทางโม่ชูหานและถามว่า “เมื่อไหร่พี่แปดจะจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จ ข้าเพิ่งมารับต าแหน่งที่เมืองอวิ่น ที่ว่าการอ าเภอก็ก าลังขาดคนพอดี”แต่เดิมโม่ชูหานตั้งใจจะอยู่ช่วยน้องเก้ากับน้อง
