ลูกนี้ไป พวกเราจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไรเล่า”
สิ่งที่ผู้เฒ่าจ้าวพูดมานี้ เฮ่อจือหร่านคิดไม่ถึงมาก่อนจริง ๆแม้ว่าจะคิดถึงเรื่องนี้แล้ว นางก็มีวิธีที่ดีกว่าเพื่อแก้ปัญหาแต่เพื่อซื้อภูเขาลูกนี้ได้ นางจ าเป็นต้องเสียสละบ้าง“ผู้เฒ่าจ้าว หากข้าซื้อภูเขาเพียงบางส่วน และเหลือไว้ให้พวกท่านบางส่วนเล่า อีกอย่าง ข้าได้รับเมล็ดพันธุ์พิเศษจากชาวต่างชาติเมล็ดพันธุ์ชนิดนี้ไม่เพียงให้ผลผลิตสูง แต่หลังจากเก็บเกี่ยวแล้วส่วนที่เหลือทั้งหมดยังสามารถใช้เป็นฟืนได้อีกด้วย”นางจ าได้ว่าในชาติก่อน นางเคยไปใช้ชีวิตอยู่ในชนบทกับกองทัพ ชาวบ้านที่นั่นใช้ซังข้าวโพดและล าต้นของมันใช้เป็นฟืนในฤดูหนาวชาวนาที่นั่นยังบอกว่า ตราบใดที่บ้านของพวกเขาปลูกข้าวโพดได้มากพอ ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องฟืนตลอดทั้งฤดูหนาวแล้วมันหมายความว่า หากชาวบ้านเหล่านี้ไว้ใจนาง นางสามารถขายเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดจากพื้นที่มิติให้พวกเขา และคนทั้งหมู่บ้านก็จะปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงชนิดนี้ได้นางเชื่อว่าพวกเขาเพาะปลูกเพียงครั้งเดียว ก็จะสามารถรับรู้ได้ถึงข้อดีของพืชชนิดนี้
แม้ว่าในใจเฮ่อจือหร่านแป้งข้าวโพดจะไม่อร่อยเท่าแป้งสาลี แต่มันเหนือกว่าตรงที่ให้ผลผลิตสูง และยังอร่อยกว่าแป้งหยาบชวนให้ติดคอในยุคนี้หลายเท่าระหว่างทางนางได้เห็นว่าราชวงศ์ต้าซุ่นมีช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนมากคนส่วนน้อยอาจกล่าวได้ว่าร ่ารวยมาก ส่วนประชาชนส่วนใหญ่ยังคงต้องดิ้นรนเพื
