เมื่อเห็นทั้งคู่ก าลังจะออกไป เฮ่อจือหร่านก็รีบห้ามไว้ “พี่ห้าพี่สะใภ้ห้า เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอกเจ้าค่ะ รอให้สามีข้ากลับมาก่อนแล้วค่อยให้เขาไปจัดการเถอะ”มีเพียงตอนอยู่กับโม่จิ่วเยี่ยเท่านั้น นางถึงจะใช้งานพื้นที่มิติได้อย่างสะดวกพี่ห้ากับพี่สะใภ้ห้าคิดว่า อย่างไรเสียผักกาดขาวกับหัวไชเท้าในบ้านก็มีพอประทังไปได้สักพัก จึงยอมรับข้อเสนอของนางอย่างยินดี…เพิ่งผ่านยามเที่ยงไป โม่จิ่วเยี่ยก็กลับมาแล้วเขาทิ้งเกวียนลาไว้ในลานบ้าน แล้วเดินเข้าห้องของตนเองไปอย่างรวดเร็วเฮ่อจือหร่านรู้สึกไม่สบายตัว ซ ้าท่าทางการเดินที่แปลก ๆ ของนางยังถูกพี่สะใภ้หยอกล้อ นางจึงเลือกจะซุกตัวอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเมื่อเห็นภรรยายังนอนอยู่บนเตียง โม่จิ่วเยี่ยจึงคิดว่าตนเองคงท านางเจ็บตัวแล้วจริง ๆ“หร่านหร่าน เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
เมื่อเห็นตัวต้นเหตุที่ท าให้ตัวเองอับอาย เฮ่อจือหร่านจึงจ้องมองเขาอย่างดุดันแล้วพลิกตัวหันหน้าเข้าด้านในเตียงอุุ่น ไม่สนใจจะมองเขาโม่จิ่วเยี่ยถือโอกาสนี้ถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง พลางโอบกอดภรรยาตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนข้าวปั้นน้อยเหมือนจะคุ้นชินกับการอยู่ร่วมกันแบบนี้ของเจ้าของทั้งสองแล้ว มันจึงฉลาดพอจะคลานลงไปอยู่ตรงมุมห้องเพื่อเล่นกับตัวเอง“หร่านหร่าน…” โม่จิ่วเยี่ยเรียกชื่อนางเสียงนุ่มนวลเมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดอันคุ้นเคย เฮ่อจือหร่านก็พลิกตัวกลับมาด้วยความโกรธเคือง ก าปั้นน้อย
