ห็นได้ชัดว่าน ้าเสียงของผู้เฒ่าจ้าวแค่เพียงพูดไปอย่างนั้นเป็นอย่างที่เขากล่าวไว้ ไม่มีใครอยากซื้อของที่ถูกยัดเยียด เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้ติดค้างใคร ถ้าไม่ใช่เพราะนางอยากซื้อภูเขาลูกนี้ นางคงไม่แบ่งปันเมล็ดพันธุ์ดี ๆ แบบนี้ให้คนอื่นหรอกไม่ว่าอย่างไรนางก็ตัดสินใจแล้วว่าจะซื้อภูเขาลูกนี้ แม้ว่าจะท าเพื่อชาวบ้านเหล่านั้น ต่อให้นางจะซื้อแค่บางส่วนก็ตาม แต่ก็ต้องซื้อให้ได้
พอมองท้องฟ้าก็เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้วการตรวจสอบทรัพย์สินที่ซื้อมาได้ก็เสร็จสิ้นจนเกือบหมดแล้วทุกคนจึงเตรียมตัวเดินทางกลับเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้านได้ไม่นาน ก็มีเสียงดังมาจากบ้านตระกูลชุยด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงไม่ได้แยกย้ายกันกลับ แต่เดินตามต้นเสียงไปเฮ่อจือหร่านเดาในใจว่าคงเป็นเพราะคดีของตระกูลชุยมีความคืบหน้าแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือวันนี้เมิ่งไห่หนิงมาด้วยตัวเองเขาเห็นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเดินออกมาจากในหมู่บ้าน จึงเข้าไปทักทายทั้งสองก่อน“พี่โม่จิ่ว พี่สะใภ้”โม่จิ่วเยี่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “น้องชายเมิ่งวันนี้มาด้วยตัวเองเลยหรือ เป็นเพราะเรื่องของตระกูลชุยใช่หรือไม่”เมิ่งไห่หนิงพยักหน้า “ช่วงนี้พวกเราท างานกันทั้งคืนเพื่อสอบสวนคดีของตระกูลชุย ตอนนี้ทุกอย่างถูกไขกระจ่างแล้ว”“และมีเรื่องค่าชดเชยที่เกี่ยวข้องมากมาย ที่ปรึกษาคนเก่าของที่ว่าการก็เป็นแค่คนกินเงินเปล่า ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ข้าจึงต้องมาจัดการด้วยตัวเอง”
พอพูดจบ เมิ่
