ม่รู้ตัวบุรุษผู้นี้ดุดันเกินไป ร่างกายเล็ก ๆ ของนางรับมือไม่ไหวจริง ๆ“เอ่อ…คืนนี้ได้หรือไม่”พักรบ…ค าพูดที่ตามมาพาให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกล าบากใจที่จะเอ่ยปากโม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความหมายของนาง จึงหน้าแดงขึ้นมาทันใด“หร่านหร่าน เมื่อคืนเป็นความผิดของข้าที่ท าให้เจ้าเจ็บ วันนี้เจ้าวางใจได้ ข้าสัญญาว่า…”“แตะเบา ๆ ก็ไม่ได้ ข้ายังเจ็บอยู่เลย!” เฮ่อจือหร่านตัดบทเขา
โม่จิ่วเยี่ยรีบอธิบาย “ข้าหมายถึง ข้าสัญญาว่าจะนอนอย่างสงบเสงี่ยม”เฮ่อจือหร่าน “…”ที่แท้เขาหมายถึงคืนนี้จะนอนอย่างสงบเสงี่ยม เป็นนางเองที่คิดไปไกลพอคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของนางก็เริ่มแดงระเรื่อ“ค าพูดของสุภาพบุรุษ ม้าสี่ตัวก็ดึงกลับมาไม่ได้ ท่านพูดแล้วต้องท าตามนะ”โม่จิ่วเยี่ยมองภรรยาที่มีท่าทีเขินอาย แล้วเข้าไปจุมพิตหน้าผากของนางเบา ๆ“สามีของเจ้าเป็นสุภาพบุรุษเสมอ”สุภาพบุรุษ?หากไม่ได้เห็นความดุดันของเขาเมื่อคืน เฮ่อจือหร่านก็คงจะคิดเช่นนี้ตลอดไปแน่ส่วนตอนนี้…พูดยากจริง ๆข้าวปั้นน้อยเหมือนจะหิวแล้ว มันจึงส่งเสียงร้องหงิง ๆ ไม่หยุดใส่เจ้าของเฮ่อจือหร่านสงสารเจ้าตัวน้อยที่ไม่ได้กลิ้งเกลือกอยู่ในป่าไผ่ทั้งวัน จึงหมาป่าตัวร้ายเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกัน
ผู้ชายที่ผ่านประสบการณ์มาแล้ว การจะควบคุมความต้องการได้นั้นช่างยากจริง ๆแต่ในเมื่อโม่จิ่วเยี่ยพูดแล้วก็ต้องท า เมื่อเผชิญหน้ากับภรรยาสุดที่รัก เขายอมไปอาบน ้าเย็นเพื่อดับไฟปรารถนา แทนที่จะผ
