ั้ง…เฮ่อจือหร่านแอบด่าโม่จิ่วเยี่ยในใจอย่างหนัก ท าให้รู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย แล้วเดินย ่าเท้าเล็ก ๆ ไปยังห้องครัว
หลังจากกินอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ เสร็จแล้ว นางก็ตั้งใจจะไปดูกระต่ายที่ลานหลังบ้านพอมาถึงหัวมุม ก็เจอกับพี่สะใภ้ห้าเข้าพอดี“น้องสะใภ้เก้า ข้าก าลังจะไปหาเจ้าพอดี พวกกระต่ายนี่กินเก่งกันจริง ๆ ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่บ้านเราเก็บไว้คงอยู่ได้แค่สองวันเท่านั้น หากมันกินหมดแล้วจะท าอย่างไรดีเล่า”ส าหรับพี่สะใภ้ห้าแล้ว นางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาโดยตลอดแม้แต่ตอนที่เดินทางเนรเทศมา ทุกอย่างก็ให้น้องสะใภ้เก้าเป็นคนจัดการ ส่วนนางแค่ออกแรงช่วยเท่านั้นยามนี้นางต้องการรับผิดชอบงานให้อาหารกระต่ายด้วยตัวเองแต่วันแรกที่ท าก็ท าให้นางล าบากเสียแล้วเมื่อนางพูดจบ พี่ห้าก็เดินมาจากลานหลังบ้านดูจากท่าทางการเดินที่มั่นคงของพี่ห้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาฟื้นตัวได้มาก“ภรรยา เรื่องอาหารของกระต่ายเจ้าไม่ต้องกังวล เดี๋ยวข้าจะไปถามคนในหมู่บ้านว่าบ้านไหนมีผักเหลือพอจะขายให้พวกเราบ้าง”เฮ่อจือหร่านก็เห็นด้วย “พี่ห้าพูดถูก ส่วนใหญ่ชาวบ้านจะเก็บผักกาดขาวกับหัวไชเท้าไว้บ้าง พวกเราลองไปถามที่หมู่บ้านดูสักหน่อยเถอะ”
เฮ่อจือหร่านอยากไปตอนนี้เลย ระหว่างที่ซื้อผักจากชาวบ้านนางยังสามารถถือโอกาสน าผักจากพื้นที่มิติออกมาปะปนได้ด้วยแต่ใครจะรู้ว่าพอนางหมุนตัว ความเจ็บปวดในร่างกายก็เตือนว่าวันนี้นางไม่ควรออก
