การล่าสัตว์ของพวกเขาได้รับผลตอบแทนมากมายไก่ป่าหกตัว แพะป่าหนึ่งตัว และทุกคนยังอุ้มกระต่ายป่าที่ยังมีชีวิตอยู่คนละตัวผู้เฒ่าโจวตามโม่จิ่วเยี่ยออกมาดูสถานการณ์ และเห็นสัตว์ที่ล่ามามากมายตรงหน้าชายชราขยี้ตาแรง ๆ อย่างเหลือเชื่อเขาอาศัยอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต จึงรู้ดีว่าบนภูเขามีสัตว์พรานในหมู่บ้านวางแผนรวมกลุ่มกันขึ้นเขา ขึ้นเขาไปครั้งหนึ่งก็ใช้เวลาหลายวันแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ดูเหมือนว่าสัตว์ที่ล่ากลับมายังไม่มากเท่ากับการที่พวกเขาหามาได้ในวันเดียวผู้เฒ่าโจวอิจฉาจริง ๆ เขาอิจฉาคนสกุลโม่มากเมื่อมีฝีมือดีเช่นนี้ แม้จะเป็นเหมือนพวกเขา ใช้ชีวิตเป็นคนชนบทไปทั้งชีวิต สกุลโม่ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องในอนาคตอย่างแน่นอนยามนี้ ความสนใจของทุกคนมุ่งไปที่สัตว์เหล่านั้น โดยเฉพาะกระต่ายป่าที่หลายคนอุ้มไว้ ช่างเป็นภาพที่ดึงดูดจนไม่อาจละสายตาไปได้
โม่หานเยี่ยไม่อาจต้านทานความน่ารักของสิ่งมีชีวิตนี้ได้เลยในตอนนี้สาวน้อยยิ้มจนตาหยี“พี่เหลียงห่าว พวกท่านเก่งมากจริง ๆ จับกระต่ายน้อยได้ตั้งขนาดนี้”เหลียงห่าวยิ้มเขิน “หากคุณหนูชอบ พวกเราก็จะพยายามจับมาให้มากขอรับ”โม่หานเยี่ยชี้ไปทางห้องทางทิศตะวันตก ซึ่งนางใช้เป็นที่เลี้ยงข้าวปั้นน้อยและกระต่ายขาวตัวเมื่อครู่“พี่ชายทุกท่าน น ากระต่ายป่าไปไว้ที่นั่นก่อนเจ้าค่ะ”เมื่อประตูห้องเปิดออก ข้าวปั้นน้อยก็แยกเขี้ยวเดินมาหาทุกคนท่าทางของมันเหมือนเทพผู้พิทักษ์ ราวกับจะ
