บอกว่า ถ้าพวกเขากล้าเข้ามาใกล้ มันจะกัดแน่เหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าเจ้าก้อนสีขาวด าตัวนี้เป็นสมบัติของฮูหยินเก้า พวกเขาจึงต้องตามใจมันเหลียงห่าวรีบท าท่ายอมแพ้ “บรรพบุรุษตัวน้อย อย่ากัดข้าเลยพวกเราสัญญาว่าจะไม่เข้าไป”โม่หานเยี่ยวิ่งเข้ามาอย่างขบขัน แล้วอุ้มข้าวปั้นน้อยเข้าไปในห้อง
“ข้าวปั้นน้อย พวกเขาทุกคนเป็นคนในครอบครัวนะ เจ้าอย่าดุแบบนี้ได้หรือไม่”เมื่อเผชิญหน้ากับโม่หานเยี่ย ข้าวปั้นน้อยก็ท าได้แค่พยายามไม่แสดงท่าทีรังเกียจ แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีที่ดีเหมือนกับที่ปฏิบัติต่อเฮ่อจือหร่านมันแค่ยกก้นขึ้นเล็กน้อย แล้วเลื่อนลงจากตัวโม่หานเยี่ย เดินจากไปอย่างหยิ่งผยองนี่ถือว่าเป็นการยอมรับค าพูดของโม่หานเยี่ยโดยปริยายทุกคนรู้สึกข าขันในใจ พร้อมกับปล่อยกระต่ายหลายตัวเข้าไปในห้องแล้วจึงปิดประตูโม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่แปดกลับมา จึงบอกให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อนผู้เฒ่าโจวในห้องโถง ส่วนเขาจะไปเชิญผู้เฒ่าจ้าวมาพอมาถึงประตูใหญ่ คนในตระกูลโจวก็ส่งโต๊ะกลมตัวใหญ่มาอีกพร้อมเก้าอี้หลายตัวและเตาถ่านสองเตาทุกอย่างครบแล้ว เหลือแค่รอให้เฮ่อจือหร่านออกโรงเท่านั้นนางบอกคนในบ้านที่ก าลังมึนงงให้วางเตาถ่านสองเตาไว้ตรงกลางโต๊ะทั้งสองตัว จากนั้นก็ไปเอาหม้อทองแดงใบใหญ่สองใบที่ซื้อมาระหว่างเนรเทศมาจากห้องครัว
หม้อทองแดงถูกเติมน ้าสะอาดจนเต็ม พร้อมกับใส่น ้าแกงหม้อไฟสีแดงที่นางซื้อมาจากเถาเป่ายามนี้ โม่จิ่วเยี่ยที่
