ชีวิต จะไม่รู้จักอาหารทะเลได้อย่างไร?แต่อาหารทะเลสองชนิดนี้ไม่น่าสนใจส าหรับพวกเขาถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านไม่มีอะไรกิน ก็คงไม่กินของอย่างกุ้งยักษ์กับกั้งหรอกถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น ตอนที่เขายังหนุ่มก็เคยอดอยากและกินอาหารพวกนี้มาบ้างของสิ่งนั้นไม่เพียงเปลือกแข็ง แต่เวลากินยังทิ่มปาก ที่ส าคัญคือมีกลิ่นคาวที่แรงมาก“เป็นไปไม่ได้ ข้าเคยกินกุ้งยักษ์กับกั้งมาแล้ว แต่ไม่มีรสชาติแบบนี้เลย”โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่ยิ้มแล้วปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปคนในตระกูลโจวน าโต๊ะเก้าอี้มาวางในลานบ้าน แล้วกลับไปขนมาต่อโม่จิ่วเยี่ยจึงพาผู้เฒ่าโจวไปหาเฮ่อจือหร่านโต๊ะเก้าอี้เป็นของที่ยืมมา ส่วนถ่านไม้ต้องใช้เงินซื้อ เขาจึงไปหาเฮ่อจือหร่านเพื่อขอเงินจากนาง“หร่านหร่าน น าเงินยี่สิบเหวินจ่ายให้ผู้เฒ่าโจวด้วย”
แม้เฮ่อจือหร่านจะยังไม่เข้าใจเรื่องราคาสินค้าในยุคนี้อย่างถ่องแท้ แต่ก็รู้ว่าถ่านไม้ถุงใหญ่ขนาดนี้ เพียงราคายี่สิบเหวินก็ถือว่าถูกมากไม้ที่ใช้เผาถ่านต้องเข้าไปตัดในป่า สุดท้ายยังต้องผ่านการเผาด้วยแรงงานคนสิ่งนี้ท าให้เฮ่อจือหร่านนึกถึงบทกวีเรื่องคนขายถ่าน และยังรู้สึกถึงความยากล าบากของพวกเขาด้วยดังนั้นนางจึงมอบเงินห้าสิบเหวินให้กับผู้เฒ่าโจวทันที่ทันทีที่ผู้เฒ่าโจวได้รับเงินมา เขาก็รู้ว่าภรรยาเหล่าจิ่วเป็นคนที่รู้เหตุรู้ผลถ่านไม้ถุงใหญ่ขนาดนี้ หากน าเข้าเมืองไปขายก็จะราคาห้าสิบเหวินพอดีผู้เฒ่าโจวน
