้ว เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที่วัตถุดิบเตรียมพร้อมหมดแล้ว แต่ไม่เพียงไม่มีโต๊ะอาหาร แม้แต่เตาถ่านก็ยังไม่มีสีหน้ากังวลของเฮ่อจือหร่านไม่อาจหลุดพ้นสายตาของโม่จิ่วเยี่ยไปได้ตามความเข้าใจของเขา หร่านหร่านเป็นหญิงสาวที่ฉลาด เขาไม่เคยเห็นนางล าบากใจกับเรื่องอะไรมาก่อน
มันต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ๆโม่จิ่วเยี่ยเข้าไปหานางด้วยสีหน้าเป็นกังวล แล้วจูงมือเฮ่อจือหร่านเดินออกมาจากห้องครัวพอเดินไปจนถึงมุมหนึ่ง เขาจึงถามว่า “หร่านหร่าน เกิดอะไรขึ้นหรือ?”เฮ่อจือหร่านถูกโม่จิ่วเยี่ยลากออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นางคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงรู้สึกกังวลตลอดทางเดิมทีนางคิดว่าเมื่อไปถึงมุมห้องแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจะพูดอะไรบางอย่างแต่ปรากฏว่าเขากลับถามนางว่าเกิดอะไรขึ้น…จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้ นางแค่ค านวณผิดพลาดไปครั้งเดียวเท่านั้นแต่พอคิดดูอีกที่ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆทุกคนท างานกันมาตั้งนาน วัตถุดิบทั้งหมดก็เตรียมพร้อมไว้แล้วแต่นางต้องไปบอกพวกเขาว่าอาหารเย็นวันนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงเฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าตัวเองพูดเรื่องนี้ออกมาไม่ได้จริง ๆโม่จิ่วเยี่ยเห็นว่านางไม่ตอบเสียที่ ความรู้สึกกังวลก็ยิ่งรุนแรงขึ้น“หร่านหร่าน เจ้ารีบพูดสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เห็นท่าทีร้อนใจของเขา เฮ่อจือหร่านจึงยักไหล่แล้วเอ่ยว่า“เพราะอาหารเย็นวันนี้”โม่จิ่วเยี่ยงุนงง “อาหารเย็น? อาหารเย็นไม่ได้เตรียมไว้เรียบร
