ับของที่เฮ่อจือหร่านอุ้มอยู่มาเฮ่อจือหร่านหัวเราะในใจ บุรุษผู้นี้ตอบสนองรวดเร็วจริง ๆนางให้ความร่วมมือกับโม่จิ่วเยี่ยด้วย “ข้าไม่เจอของพวกนี้ในห้องเก็บของ จึงเดาว่าท่านคงลืมไว้บนเกวียนแน่”บทสนทนาของสองสามีภรรยาขจัดความสงสัยของโม่ชูหานไปจนหมดสิ้นจริง ๆตอนที่เห็นน้องสะใภ้เก้าถือของพวกนี้ออกมาจากเกวียน โม่ชูหานยังคิดอยู่เลยว่าทั้ง ๆ ที่ของในเกวียนถูกเขาขนออกมาหมดแล้วเหตุใดถึงยังมีอีกที่แท้ก็เป็นของที่เก็บไว้ในช่องเก็บของนี่เองมันคงเป็นของแปลก ๆ ที่ซื้อมาจากชาวต่างชาติอีกแล้วแน่นอนพี่สะใภ้คนอื่น ๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง จึงมีความคิดก็ไม่ต่างจากโม่ชูหาน ทุกคนคิดว่านี่คงเป็นของที่ทั้งคู่ซื้อกลับมาจากชาวต่างชาติอีกแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยน าเครื่องปรุงเหล่านั้นไปไว้ที่ห้องครัว เฮ่อจือหร่านมองหาภาชนะมาใบหนึ่ง แล้วผสมน ้าจิ้มส าหรับหม้อไฟฝ่ายพี่สะใภ้ก็เตรียมวัตถุดิบเสร็จแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่เข้ามาสอบถามว่าขั้นตอนต่อไปต้องท าอย่างไรบ้างขั้นตอนต่อไปแน่นอนว่าต้องจัดวางของทุกอย่างบนโต๊ะ จากนั้นเริ่มกินหม้อไฟกันได้เลยแต่ค าถามนี้กลับท าให้เฮ่อจือหร่านตกตะลึงอยู่บ้างนางคิดแต่เรื่องจะกินอะไร โดยไม่ได้ค านึงถึงสถานการณ์ในบ้านตอนนี้เลยทุกคนเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่เมื่อคืนนี้ นอกจากเครื่องครัวและสัมภาระที่ซื้อมาระหว่างทางแล้ว แม้แต่เก้าอี้สักตัวก็ยังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโต๊ะอาหารพอคิดถึงเรื่องเหล่านี้แล
