ิดว่าทั้งสองคนไม่รู้จักของดีเสียแล้ว
แต่ตามความเข้าใจของเขา ทั้งคู่ไม่มีทางซื้อของระดับสูงอย่างนี้ได้ ถ้าไม่อยากดูก็ช่างเถอะเขาเก็บกล้องส่องทางไกลกลับเข้ากล่องอย่างดี แล้วแสดงสมบัติในกล่องถัดไปสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคนคือกระจกขนาดเท่าฝ่ามือหลายบานกระจกไม่ใช่กระจกทองแดงอย่างที่ผู้คนในราชวงศ์ต้าซุ่นใช้ แต่เป็นกระจกแก้วที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคปัจจุบันเมื่อดูฝีมือการท าที่ด้านหลังกระจก ทุกอย่างก็ท าด้วยมือทั้งหมดลวดลายที่แกะสลักก็ยังเป็นเอกลักษณ์ของตะวันตกเห็นเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยยังไม่มีท่าทีประหลาดใจ เฮนรี่จึงคิดว่าพวกเขาต่างตกตะลึงไปแล้ว จึงโอ้อวดสิ่งของชิ้นอื่นต่อคราวนี้สิ่งที่เขาหยิบออกมาท าให้เฮ่อจือหร่านสนใจขึ้นมาได้ในที่สุดมันคือเพชรเพชรที่มีขนาดใหญ่กว่าไข่นกพิราบหลายเท่าดวงตาของเฮ่อจือหร่านพลันเปล่งประกายในทันที่เพชรขนาดใหญ่ขนาดนี้ ถ้าน าไปประมูลในยุคปัจจุบัน ราคาคงสูงลิ่วแน่นอน
สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้น คือในกล่องนั้นมีเพชรขนาดเท่านี้อยู่หลายสิบเม็ดความจริงแล้วเฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าเพชรในยุคโบราณนั้นแทบจะไม่มีมูลค่าอะไรเลยเพราะเพชรมีความแข็งเกินไป ขั้นตอนการหลอมในยุคสมัยนี้ยากที่จะแยกส่วนของมันได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตัดให้มีรูปทรงที่สม ่าเสมอเพื่อท าเป็นเครื่องประดับเฮนรี่น าเพชรมามากมายขนาดนี้ ก็เพราะคิดว่ามันเป็นของสวยงามเปล่งประกาย จึงหวังจะใช้ความงามของมันแลก
