ินจนหมดตัวเพราะเพชรพวกนี้“แม่นางเฮ่อจือหร่าน ถ้าท่านชอบของพวกนี้จริง ๆ ข้าจะมอบให้ท่านอีกเม็ดก็ได้นะ”เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าเฮนรี่ก าลังคิดอะไร“ท าไมเล่า ท่านยังเลือกคนที่จะซื้อสินค้าของตัวเองด้วยหรือ”เฮนรี่ดูเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เขาโบกมือปฏิเสธรัว ๆ “ไม่ ๆ ๆไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่คิดว่าของพวกนี้แพงเกินไปสักหน่อย…”ในที่สุดเฮ่อจือหร่านก็เข้าใจความหมายของเฮนรี่แล้วนางหัวเราะพรืดออกมา“เฮนรี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าไม่ขัดสนเงินทอง”เฮนรี่มองออกว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้พูดเกินจริงหรือโอ้อวด“ถ้าอย่างนั้น เพชรพวกนี้ก็เป็นของท่านแล้ว”ขณะเอ่ยเขาก็วางกล่องลงในมือของเฮ่อจือหร่านเฮ่อจือหร่านไม่ได้จ่ายเงินในทันที่ นางเดาว่าเฮนรี่คงไม่อยากรับตั๋วเงิน อีกทั้งเงินห้าสิบต าลึงก็เป็นเงินก้อนใหญ่ ในสภาพที่นางไม่มีอะไรใช้ปิดบังเลย การหยิบเงินออกมาให้เขาอย่างกะทันหันคงจะต้องถูกสงสัยแน่
“เงินอยู่บนเกวียนของพวกเรา ไว้ขึ้นฝั่งแล้วข้าจะน ามาให้ท่าน”เฮนรี่ตอบรับคล่องแคล่ว จากนั้นก็แสดงสินค้าชิ้นอื่นต่อไปของที่หยิบออกมาเป็นอย่างหลังยังคงดึงดูดความสนใจของเฮ่อจือหร่านมากทั้งทับทิม มรกต ไพลิน และอัญมณีสีม่วงใสแวววาว กล่าวคืออัญมณีแต่ละชนิดมีจ านวนที่มากทีเดียวยุคสมัยนี้ในสายตาของชาวต่างชาติ อัญมณีสีสันต่าง ๆ มีค่ามากกว่าเพชรหลายเท่า
