ั้นถามกลับอย่างระแวงว่า“แม่นาง เจ้าจะซื้อทั้งหมดจริง ๆ หรือ?”เฮ่อจือหร่านไม่ได้ปฏิเสธ“ถูกต้อง หากราคาสมเหตุสมผล ข้าจะซื้อทั้งหมด”ได้ยินดังนั้น ชายร่างใหญ่จึงวางของที่แบกมาลงกับพื้นอีกครั้ง“ข้ามีกุ้งยักษ์สิบสองตัว ถ้าเจ้าต้องการทั้งหมด ข้าจะคิดราคาสองร้อยเหวิน ส่วนกั้งพวกนี้มีอย่างน้อยสามสิบชั่ง ข้าคิดห้าสิบเหวินราคานี้ถือว่าถูกมากแล้วนะ”
ชายร่างใหญ่กลัวว่าอีกฝ่ายจะหาว่าตนเองเรียกราคาแพง จึงอธิบายเพิ่มเติมอีกสักหน่อยสองร้อยห้าสิบเหวิน?ตัวเลขเป็นมงคลดีจริง ๆเห็นเฮ่อจือหร่านก าลังจะจ่ายเงิน โม่จิ่วเยี่ยก็รีบห้ามนางไว้แม้เขาจะไม่เคยกินอาหารทะเลพวกนี้มาก่อน แต่ก็รู้ว่ามันเป็นของที่ไม่มีใครต้องการเขาเชื่อว่าถึงชายคนนี้จะน าอาหารทะเลเหล่านี้ไปขายในเมือง ก็คงไม่มีทางขายราคาสูงขนาดนั้นชัดเจนว่าเป็นการเอาเปรียบพวกเขาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว“สองร้อยห้าสิบเหวินแพงเกินไป ท่านควรเอาไปขายในเมืองดีกว่า ข้าเองก็อยากรู้ว่าในเมืองของพวกนี้จะขายได้ราคาเท่าไหร่”โม่จิ่วเยี่ยมีความคิดเหมือนกับเฮ่อจือหร่าน เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ย่อมไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเป็นคนโง่งมชายคนนั้นไม่คิดว่าการหาผลประโยชน์ของตัวเองจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้ยิ่งดูจากท่าทางของคนตรงหน้า ก็เหมือนว่าพวกเขาจะไม่อยากซื้อแล้ว
ไม่ได้การ กว่าเขาจะเจอลูกค้าสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาจากไปได้“ฮ่า ๆ …เช่นนั้นตามความเห็นของน้องชาย ของพวกนี
