้ควรราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมเล่า”ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่รู้ราคากลางของมัน เขาแค่รู้ว่าของพวกนี้ไม่มีทางมีค่าถึงสองร้อยห้าสิบเหวินแน่นอน“ท่านบอกราคาจริงมาเถอะ ถ้าหากเหมาะสมพวกเราก็จะซื้อ ถ้าไม่เหมาะสมก็ช่างมัน”ชายคนนั้นเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีเด็ดขาด จึงไม่กล้าคิดเอาเปรียบอีกต่อไปเขายิ้มฝืน ๆ แล้วพูดว่า “เช่นนั้นไม่สู้รวมของในตะกร้าของข้าทั้งสองใบ ทั้งหมดคิดเงินหนึ่งร้อยห้าสิบเหวินเป็นอย่างไร?”โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อยากจะเสียเวลาต่อรองราคาอีก จึงตัดสินใจเสนอราคาสุดท้าย“หนึ่งร้อยเหวิน ถ้าท่านตกลง พวกเราก็จะซื้อทั้งหมด”หลังพูดจบเขาก็เห็นว่าชายคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงคิดจะเคลื่อนเกวียนลาจากไปชายคนนั้นเห็นพวกเขาจะไปแล้วก็รีบตอบตกลง “ได้ ๆ ๆ หนึ่งร้อยเหวินก็ได้”
เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ จึงรีบน าตะกร้าไม้ไผ่สองใบยกไปวางบนเกวียนลาเฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าโม่จิ่วเยี่ยจะมีพรสวรรค์ในการต่อรองราคาเพียงค าพูดไม่กี่ค าก็สามารถต่อราคาของพวกนี้ลดลงมาได้เกินครึ่งเห็นได้ชัดว่าชายคนนี้เห็นว่าพวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรจึงคิดจะเอาเปรียบเฮ่อจือหร่านก็ไม่คิดจะพูดมาก จ่ายเงินเสร็จแล้วนั่งอยู่บนเกวียนลาด้วยความดีใจเกวียนลาเดินทางต่อไปตามที่ชายคนนั้นบอก ไม่นานก็พบกับที่พักของหูชงลานบ้านหลังนี้แตกต่างจากที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด ก าแพงไม่ได้ท าจากรั้วไม้แต่ก่อด้วยหินบนก าแพงไม่มีแหหรืออวนที่ตากอยู่เหมือนบ้านของช
