วกท่านเพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง ในมือจึงยังมีเงินไม่มากนัก จ่ายค่าเช่าต่อเดือนก็ได้”ค าพูดนี้เป็นสิ่งที่ทั้งคู่คาดไม่ถึงตอนที่พวกเขาเช่าบ้านเพื่อพักอาศัยแถวทะเลสาบเกลือ เจ้าของบ้านยืนกรานให้พวกเขาจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าอย่างน้อยสามเดือนหากไม่ใช่เพราะค่าเช่าที่แพงและเผิงวั่งเป็นคนพูดเก่ง พวกเขาคงไม่ได้เช่าบ้านอยู่แน่หากจะจ่ายค่าเช่าแค่เดือนเดียวแต่ชายชราผู้นี้กลับค านึงถึงสถานะการเงินของพวกเขา และเอ่ยปากขอค่าเช่าแค่เดือนเดียว
ความประทับใจที่ทั้งสองมีต่อผู้เฒ่าโจวคนนี้ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านรับน ้าใจนี้ไว้เฮ่อจือหร่านก าลังเตรียมจะหยิบเงินออกจากพื้นที่มิติ พี่ห้าก็ถูกพี่สะใภ้ห้าพยุงเข้ามา“น้องสะใภ้เก้า พี่ห้าของเจ้าบอกว่าเขาล่าสัตว์จนพอเก็บเงินได้บ้าง ค่าเช่าบ้านนี้พวกเราจะเป็นคนจ่ายเอง”พูดจบ พี่ห้าก็หยิบถุงผ้าที่มองไม่ออกว่าเป็นสีอะไรมาจากอกเสื้อแล้วเทเงินออกมาต่อหน้าทุกคนเขาหยิบเงินเหรียญหนึ่งส่งให้ผู้เฒ่าโจวผู้เฒ่าโจวถือเงินไว้ชั่งน ้าหนักดู มีแต่เกินไม่มีขาดคนแก่อย่างเขาก็ท างานค่อนข้างละเอียด“เงินนี้ไม่สามารถชั่งน ้าหนักในตอนนี้ได้ รอวันพรุ่งนี้ข้าจะให้คนในบ้านเอาไปชั่งในเมือง ถ้าเกินมาข้าจะคืนให้พวกท่านเป็นเงินทองแดง”คนแก่ที่ซื่อสัตย์แบบนี้ เฮ่อจือหร่านรู้สึกชื่นชมจริง ๆ“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะผู้อาวุโส ส่วนที่เกินท่านก็เก็บไว้ซื้อเนื้อทานเถอะ หากขาดก็ค่อยมาข
