เป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ส่งเสียงครวญครางแม้แต่น้อยพยายามกัดฟันทนอย่างสุดความสามารถ
โม่จิ่วเยี่ยเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกกังวล“หร่านหร่าน พี่ห้าเป็นแบบนี้ถือว่าปกติหรือไม่?”เฮ่อจือหร่านพยักหน้า “อืม พิษก าลังค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่วแขนขา เมื่อถึงเวลา เส้นเลือดของเขาจะพองขึ้น พอถึงตอนนั้นก็แค่ขับเลือดที่มีพิษออกมาก็พอ”ขณะเอ่ยเฮ่อจือหร่านก็เห็นเส้นเลือดที่มือซ้ายของพี่ห้าพองขึ้นแล้วนางรีบหยิบเข็มเงินออกมาจากพื้นที่มิติ จากนั้นดึงเข็มที่ใหญ่ที่สุดแทงลงบนเส้นเลือดที่พองขึ้นบนมือซ้ายของพี่ห้าอย่างมั่นคงและแม่นย าเลือดสีด าพุ่งออกมาเป็นสายเล็ก ๆ ราวกับน ้าพุทันที่เฮ่อจือหร่านหลบไม่ทัน มันจึงกระเด็นเปื้อนไปทั่วตัวนางไม่มีเวลาเช็ด เข็มเงินเล่มต่อไปก็แทงลงบนเส้นเลือดบนมือขวาของพี่ห้าต่อแล้วเลือดด าพุ่งออกมาจากรูเข็มเช่นเดียวกันตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจวิธีการของเฮ่อจือหร่านแล้ว ตอนที่นางขับเลือดที่มือขวาของพี่ห้าส าเร็จ เขาก็ถอดรองเท้าและถุงเท้าของพี่ห้าออก
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนยุคโบราณ ความคิดเรื่องการแบ่งแยกชายหญิงจึงฝังรากลึกแม้ว่าร่างกายของโม่จงหยวนจะทรมานแสนสาหัสแต่สติยังคงแจ่มชัด เพียงเขาคิดว่าน้องสะใภ้จะต้องเห็นเท้าของตน ในใจก็ต่อต้านตามสัญชาตญาณโม่จิ่วเยี่ยตระหนักได้ถึงจุดนี้ แต่ไม่กล้าประมาทเรื่องถอนพิษให้พี่ห้าหากเขารีบร้อนจัดการเองแล้วแทงเข็มผิดต าแหน่ง ผลลัพธ์ก็จะกลายเป็นตรงข้ามดังนั้นเขา
