จึงอาสาเป็นคนเกลี้ยกล่อมโม่จงหยวน“พี่ห้า หร่านหร่านจะไม่แตะต้องร่างกายของท่าน”ตอนนี้มือทั้งสองข้างของโม่จงหยวนรู้สึกสบายขึ้นมาก เขารู้ว่าการท าเช่นนี้ที่เท้าย่อมเป็นสิ่งจ าเป็น จึงได้แต่หันหน้าหนีไม่มองคนทั้งสอง ซึ่งถือว่าเขายอมฟังค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยแล้วเฮ่อจือหร่านเคลื่อนไหวรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็แทงเข็มทะลุเส้นเลือดที่บวมขึ้นบนเท้าทั้งสองข้างของโม่จงหยวนเลือดสีด าไหลออกมาไม่หยุด กระทั่งเฮ่อจือหร่านเริ่มกังวลว่าโม่จงหยวนอาจเสียเลือดมากเกินไป
โชคดีที่ฮ่อจือหร่านเพิ่งจะเริ่มกังวลได้ไม่นาน เลือดที่ไหลออกมาจากแขนขาของโม่จงหยวนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงสดสีแดง…โม่จิ่วเยี่ยเห็นเช่นนั้นก็ดีใจมาก“หร่านหร่าน เลือดของพี่ห้ากลายเป็นสีแดงแล้ว นี่หมายความว่าพิษของเขาถูกรักษาแล้วใช่หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก“ส าเร็จแล้ว”นางหยิบส าลีฆ่าเชื้อออกมาจากพื้นที่มิติอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะส่งให้โม่จิ่วเยี่ยสองก้อน บอกให้เขากดไว้ตรงรอยเข็มบนเท้าทั้งสองข้างของพี่ชายส่วนนางกดไว้ที่รอยเข็มบนมือทั้งสองข้างของเขาผ่านไปไม่นาน ทั้งสองคนก็ดึงส าลีออกพร้อมกันโม่จิ่วเยี่ยพยุงโม่จงหยวนให้ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง“พี่ห้า ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?”โม่จงหยวนส่ายหน้าเบา ๆ “นอกจากรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย อย่างอื่นก็ดีหมด”เวียนหัว?
ถ้าไม่เวียนหัวก็แปลกแล้ว…เฮ่อจือหร่านเพิ่งประเมินปริมาณเลือดที่พี่ห้าเสียไปคร่าว ๆ
