เมิ่งไห่หนิงโบกมือสั่งการ “ข้าให้เวลาพวกเจ้าครึ่งชั่วยาม ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องพาตัวรองนายอ าเภอชุยมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”เหล่าเจ้าหน้าที่มองหน้ากันไปมาก่อนจะรับค าสั่งแล้วจากไปเมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาเรียกบ่าวรับใช้ที่พามาด้วย“เมิ่งอัน เจ้าไปที่หน้าประตูที่ว่าการอ าเภอเดี๋ยวนี้ ประกาศออกไปว่าวันนี้ข้าจะเปิดศาลไต่สวนรองนายอ าเภอชุยด้วยตัวเอง ให้ผู้ที่ถูกเขากดขี่ข่มเหงจนไม่มีที่พึ่งมาที่ศาลกันให้หมด วันนี้ข้าจะเป็นที่พึ่งให้พวกเขา!”ในฐานะนายอ าเภอผู้มีประสบการณ์ เมิ่งไห่หนิงไม่ต้องคิดสงสัยก็รู้ว่าหากรองนายอ าเภอชุยสามารถท าเรื่องเช่นนี้กับคนสกุลโม่ได้แสดงว่ายามปกติเขาก็คงกดขี่ข่มเหงชาวเมืองอยู่แล้ววันนี้เขาเพิ่งมาถึงเมืองอวิ่นเพื่อเข้ารับต าแหน่ง ก็จะจัดการกับรองนายอ าเภอชุยผู้ฉ้อฉลคนนี้ก่อนเมิ่งอันรับค าแล้วรีบวิ่งออกไปตามค าสั่งเมิ่งไห่หนิงมองไปทางสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ย“พี่โม่กับพี่สะใภ้ พวกท่านจะไปศาลพร้อมกับข้าด้วยหรือไม่?”“ได้” โม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วเดินตามเมิ่งไห่หนิงไป
พวกเขานั่งอยู่ในศาลเป็นเวลานาน แต่กลับไม่เห็นมีชาวบ้านคนไหนมาร้องเรียนเรื่องความชั่วร้ายของรองนายอ าเภอชุยเลยตอนนั้นเอง เมิ่งอันก็วิ่งกลับมา“ใต้เท้าขอรับ เมื่อครู่ข้าได้บอกความประสงค์ของท่านให้ชาวบ้านทราบแล้ว แต่ว่า…”เมิ่งไห่หนิงเลิกคิ้ว “แต่ว่าอะไร?”“ข้าสังเกตว่า พอชาวบ้านได้ยินช
