้น พ่อบ้านยังคอยกดดันพวกเขาไม่หยุด“พวกท่านล้วนเป็นหมอชื่อดังในเมืองอวิ่นของเรา แล้วท าไมถึงรักษาอาการบาดเจ็บของท่านรองนายอ าเภอไม่ได้เล่า ท่านรองนายอ าเภอสั่งไว้ว่าตราบใดที่อาการของเขายังไม่ดีขึ้น พวกท่านก็ห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด”พวกหมอมองหน้ากันไปมา ก่อนชายชราหนวดขาวจะก้าวออกมา เอ่ยด้วยสีหน้าล าบากใจว่า“พ่อบ้าน รองนายอ าเภอชุยเรียกร้องความสามารถของพวกเราเกินไปแล้ว ขันทีในวังที่ผ่านการตอนมา เมื่อร ่ารวยขึ้นต่างก็อยากกลับมาสมบูรณ์ครบทุกส่วนเหมือนเดิม ทว่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันยังไม่มีใครสามารถท าได้ นอกจากนี้ พวกเราเป็นแค่หมอในเมืองเล็กๆ จะไปมีความสามารถยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร?”หมอคนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย“ถูกต้องแล้ว โรคของรองนายอ าเภอชุย พวกเราหมดปัญญาแล้วจริง ๆ”
“พ่อบ้าน ช่วยไปพูดดี ๆ กับท่านรองนายอ าเภอแทนพวกเราแล้วปล่อยพวกเรากลับไปเถอะ”“ครอบครัวของข้ารอให้ออกไปตรวจคนไข้เพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องอยู่ ท่านช่วยพูดแทนพวกเราด้วยเถอะนะ!”“…”เมื่อเจอกับค าวิงวอนของหมอเหล่านี้ พ่อบ้านกลับท าเป็นไม่สนใจ แล้วตะโกนออกไปนอกลานว่า “ไปเรียกคนมาสักสองสามคนแล้วดูแลหมอเหล่านี้ให้ดี ถ้ามีใครหนีไป ข้าจะเอาเรื่องกับพวกเจ้า”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านแอบมองอยู่ในที่ซ่อน เดิมทีมีบ่าวรับใช้สามคนเฝ้าอยู่หน้าห้องเก็บของ แต่ตอนนี้มีคนแยกไปเรือนหลักสองคนตอนนี้เหลือคนเฝ้าอยู่เพียงคนเดียว เป็นกา
