ถอะ จะได้ไม่ต้องถูกทรมาน”พี่น้องหญิงตระกูลเหอยังอ้อนวอนต่อ “พี่ชาย ถ้าอย่างนั้นท่านช่วยพาพวกเราไปพบท่านนายอ าเภอได้หรือไม่ พวกเราจะขอร้องท่านเอง”
“พวกเจ้าล้มเลิกความหวังนั่นได้แล้ว ถ้าท่านรองนายอ าเภอมีใจให้พวกเจ้าจริง ๆ เขาก็คงไม่ขายพวกเจ้าไปที่หอนางโลมหรอก”“พี่ชาย ได้โปรดเถอะ…”เสียงวิงวอนค่อย ๆ เบาลงและหายไปที่หน้าประตูเรือนตระกูลชุยเฮ่อจือหร่านเบ้ปาก “รองนายอ าเภอชุยคนนี้ช่างเห็นแก่ตัวจริง ๆพอรู้ว่าตัวเองก าลังมีปัญหาก็น าผู้หญิงพวกนี้ไปขายแลกเงิน”ค าพูดนี้เฮ่อจือหร่านเพียงบ่นไปอย่างนั้น แต่ใครจะรู้ว่าพอเข้าหูของโม่จิ่วเยี่ย มันกลับกลายเป็นอีกความหมายอีกแบบไปเสียแล้วเขาลูบหัวนางตามความเคยชิน “เจ้าวางใจได้ สามีของเจ้าร่างกายแข็งแรงดีและระวังตัวอยู่เสมอ”เฮ่อจือหร่าน “…”ความคิดของเขาดูท่ามันจะเบี่ยงเบนออกไปไกลแล้วไม่มีเวลาให้คิดมาก ตอนนี้ด้านหลังเรือนไม่มีคน เป็นโอกาสดีที่จะลอบเข้าไปโม่จิ่วเยี่ยจูงมือนางวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางด้านหน้าเรือนเมื่อคืนเขาได้สอบถามมาจากเหลียงห่าวเป็นพิเศษว่าห้องเก็บของของเรือนตระกูลชุยอยู่ข้างเรือนหลักด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก ก็พบต าแหน่งของห้องเก็บของได้แล้ว
ห้องเก็บของกับเรือนที่รองนายอ าเภอชุยพักอยู่มีเพียงก าแพงกั้นจึงเห็นว่าอีกฝั่งมีหมอหลายคนก าลังยืนถือกล่องยาอยู่สีหน้าของหมอเหล่านั้นดูเหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียบิดาไปไม่เพียงเท่านั
