งที่เป็นโลหะผสมทั้งหมด หากเป็นแค่อสูรกลายพันธุ์ทั่วไปก็คงบุกเข้ามาไม่ได้”
“แต่…มันก็เปล่าประโยชน์”
เขามองสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของจางเถี่ย แล้วจึงเอ่ยอธิบายเรียบๆ
“ลืมไปแล้วหรือ? พอถึงช่วงมหันตภัยในอีกหนึ่งปีข้างหน้า หากที่นี่เจอแผ่นดินไหวเข้า ก็ไม่ต่างอะไรกับโลงศพดีๆ นี่เอง”
“หรือขอเพียงมีอสูรกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งสักตัวมาปิดล้อมอยู่ใกล้ๆ พวกเราก็จะหนีไปไหนไม่ได้เลย”
เวินหย่าเผลอหันไปมองพันเอกฉู่เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เมื่อสังเกตอย่างละเอียดก็พบว่าเขายังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง…แน่นอนว่า ฉู่อันไม่เคยแสดงท่าทีผิดปกติออกมาเลยสักครั้ง ชายคนนี้ทำหน้าตายได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว
หลินอันพยักหน้าให้เวินหย่าอย่างแนบเนียน เป็นนัยว่าเธอไม่ต้องใส่ใจ
เป็นไปตามคาด…ฉู่อันย่อมต้องรู้ว่าตนเองเคยพูดเรื่องมหันตภัยใหญ่ มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำตัวนิ่งเฉยหลังจากได้ยินเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกครั้ง เวินหย่าและคนอื่นๆ เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาพูดอะไรก็คือสิ่งนั้น ไม่เคยสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไร แต่ถ้าฉู่อันไม่รู้อะไรเลย หลังจากได้ยินข่าวนี้ เขาย่อมต้องเอ่ยปากถามอย่างแน่นอน
พรสวรรค์ของเจ้าหมอนี่ต้อ
