หน้าบ้านชั้นเดียวที่ดูซอมซ่อ
“พันเอกฉู่…คุณอย่าบอกนะว่าบ้านโกโรโกโสหลังนี้คือสถาบันวิจัยยุทโธปกรณ์?”
จางเถี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สองแขนกอดอก จ้องมองบ้านปูนที่ดูทรุดโทรมตรงหน้าเขม็ง
สมาชิกในทีมบางคนไม่ค่อยชินกับการเรียกชื่อของฉู่อันนัก เพราะอย่างไรเสีย ชื่อของเขาก็ออกเสียงคล้ายกับหลินอันมากเกินไป ดังนั้น พวกเขาจึงเรียกฉู่อันด้วยยศตำแหน่งแทน
“ใช่แล้ว รอให้ผมยืนยันตัวตนก่อน...”
“ครืด…แกรก!”
ยังไม่ทันที่ฉู่อันจะพูดจบ พื้นดินภายในบ้านเบื้องหน้าก็ค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นประตูโลหะผสมที่หนาหนัก
เมื่อมองผ่านประตูที่ฝังอยู่ในพื้นเข้าไป บันไดเหล็กที่ทอดยาวลงไปนั้นมืดมิดและว่างเปล่า ภายในมืดสนิท มีเพียงกลิ่นโลหะจางๆ ลอยออกมา
“ให้ตายสิ! ที่นี่มันเป็นแบบนี้จริงๆ หรือนี่!”
จางเถี่ยกระโดดไปอยู่หน้าทางลงใต้ดิน ชะโงกหน้ามองอย่างใคร่รู้
“ว่าแต่…สถานที่แบบนี้ทำไมถึงได้ดูมอซอขนาดนี้? ผมยังนึกว่า…”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฉู่อันขัดจังหวะ
“เอกลักษณ์ของหัวเซี่ย”
“ทำตัวให้ชินเข้าไว้”
หืม?
“ลงไปกันเถอะ…”
หลินอันตบไหล่เจ้าหมียักษ์ เป็นนัยว่าให้เขาตามมา
ฉู่อันและหลินอันสบตากันเพียงแวบเดียว ก็อ่านความคิดของ
