งฝีเท้าเร็วขึ้น
เมื่อเข้ามาใกล้ ทุกคนก็ยืนยันได้ว่าเสียงนี้ดังมาจากบ้านทางทิศตะวันออกหลังนั้นฟังจากเสียงที่เจ็บปวด ดูเหมือนจะเป็นเสียงของผู้ชาย ร่างกายคงอ่อนแอมาก หากไม่ใช่เพราะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส คงไม่ส่งเสียงร้องครวญครางดังขนาดนี้ได้โม่ชูหานรับคบเพลิงจากมือโม่จิ่วเยี่ยมา“น้องเก้า เจ้ากับน้องสะใภ้คอยอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะเข้าไปดู”เมื่อเจอสถานการณ์ที่ไม่แน่ชัดแบบนี้ การให้คนหนึ่งอยู่ข้างนอกคอยช่วยเหลือเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุด โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่ได้คัดค้าน“ได้ พี่แปดระวังด้วย”โม่ชูหานถือคบเพลิง ค่อย ๆ เดินเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวังผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงโม่ชูหานตะโกนดังลั่น “น้องเก้าเข้ามาเร็ว! เป็นพี่ห้า พี่ห้ายังมีชีวิตอยู่!”โม่จิ่วเยี่ยได้ยินดังนั้นจึงรีบจูงเฮ่อจือหร่านวิ่งเข้าไปด้านในทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน อาศัยแสงสว่างจากคบเพลิง ก็เห็นชายคนหนึ่งผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่น นั่งอยู่ตรงข้ามประตูร่างของชายคนนั้นผอมโซ แขนสองข้างถูกโซ่ล่ามไว้อย่างแน่นหนา
ดวงตาของเขาไร้จุดหมาย ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุดโม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปรับคบเพลิงจากมือโม่ชูหาน แล้วพินิจชายคนนั้นอย่างละเอียด“พี่ห้า เป็นพี่ห้าจริง ๆ ด้วย! ท าไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้”ตอนนี้โม่ชูหานก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองจับโซ่พยายามหาวิธีช่วยเหลือโม่จงหยวนให้หลุดพ้นเฮ่อจือหร่านรีบเข้ามาขวางท
