ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านชุยก าลังบ่นว่าหลานชายรองนายอ าเภอของเขาที่ส่งคนพวกนี้มาให้จัดการ ซ ้ายังเป็นคนที่ควบคุมได้ยากเพื่อไม่ให้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ ผู้ใหญ่บ้านชุยจ าเป็นต้องท าตามที่โม่จิ่วเยี่ยบอก จัดหาที่อยู่อาศัยให้พวกเขาในวันนั้นแน่นอนว่าเขาต้องการจะส่งคนพวกนี้ออกไปก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยไปขอความช่วยเหลือจากคนของตัวเองในเมืองเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะไปร้องเรียนยังที่ว่าการอ าเภอว่าคนพวกนี้บุกรุกบ้านเรือนคนอื่น ให้พวกเขาถูกจับขังสักสองสามวันให้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานคิดถึงตรงนี้ ท่าทีของผู้ใหญ่บ้านชุยก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“ในเมื่อพวกเจ้ารีบร้อนขนาดนี้ ข้าจะพาพวกเจ้าไปหาที่อยู่เอง”พูดจบ ผู้ใหญ่บ้านชุยก็ก้าวไปที่ประตูใหญ่สองพี่น้องสกุลโม่กับเฮ่อจือหร่านต่างรู้ดีว่า การที่ผู้ใหญ่บ้านชุยเปลี่ยนท่าทีกะทันหันเช่นนี้ คงเพราะก าลังวางแผนอะไรอยู่แน่นอนอย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้สนใจแผนการของผู้ใหญ่บ้านชุยเลยแม้แต่น้อยหากถึงเวลานั้นก็แค่รับมือตามสถานการณ์ไป
แน่นอนว่าหากผู้ใหญ่บ้านรู้จักวางตัว ไม่มายุ่งวุ่นวายกับพวกเขา พวกเขาก็จะละเว้นเรื่องวันนี้ไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคตไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านคนนี้จงใจถ่วงเวลาหรือว่าขาเดินไม่ดีจริง ๆเขาจึงเดินช้ามากโม่ชูหานรู้สึกหงุดหงิดจึงเอ่ยเร่งว่า “ท่านช่วยเดินเร็วสักหน่อยไม่ได้กินข้าวให้ดีหรืออย่างไร?”ผู้ใหญ่บ้านก าลังจงใจถ่วงเวลาจริง ๆ เขาหวังว่ายิ่งไปถึงจ
