ุดหมายช้าเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะตอนนั้นฟ้าก็คงจะมืดสนิทแล้วบ้านเรือนที่ทรุดโทรมบวกกับท้องฟ้ายามค ่า พวกเขาอยากจัดการอะไรก็ไม่สะดวกท าแล้วแม้ว่าคืนนี้จะไม่สามารถท าให้พวกเขาต้องนอนกลางแจ้งได้ แต่บ้านที่ทรุดโทรมและโกรกลมก็ท าให้ผู้คนหนาวตายได้เช่นกันผู้ใหญ่บ้านชุ่ยไม่คิดว่าการจงใจเดินช้า ๆ ของตัวเองจะถูกคนเร่งเร้าเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นพิรุธ เขาจึงแกล้งโยกตัวไปมา“โอ๊ย…ข้าแก่แล้ว แข้งขาก็ไม่ค่อยดี อยากให้เดินเร็ว ๆ ก็ท าไม่ได้หรอก…”
โม่ชูหานเห็นแบบนั้นก็ไม่พูดพร ่าท าเพลง เดินเข้าไปแบกคนขึ้นมาแล้วสาวเท้าเดินไปข้างหน้าผู้ใหญ่บ้านชุยรู้สึกว่าเท้าทั้งสองข้างลอยขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหันจึงตกใจสุดขีด“เจ้าจะท าอะไร ปล่อยข้าลง!”โม่ชูหานพูดเสียงเย็น “ตอนนี้ท่านท าหน้าที่น าทางแล้ว”ชุยหมิงหลินที่ตามมาตกใจกับภาพตรงหน้าเขารู้เจตนาที่บิดาจงใจเดินช้า จึงรีบวิ่งตามโม่ชูหานไปพลางพูดอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าปล่อยพ่อข้าลงมานะ ร่างกายท่านพ่อข้าไม่แข็งแรง เจ้าท าแบบนี้จะท าให้เขาบาดเจ็บได้”โม่ชูหานเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง“ถ้ากลัวเขาบาดเจ็บก็รีบน าทางเร็ว ๆ เขา อย่างนี้ข้าถึงจะปล่อยเขาลงได้เร็วขึ้น”ผู้ใหญ่บ้านชุยคว ่าตัวอยู่บนบ่าของโม่ชูหาน ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย กลัวว่าหากพลาดพลั้งอาจถูกอีกฝ่ายท าตกพื้นจริง ๆชุยหมิงหลินไม่กล้าพูดช่วยบิดาของเขาอีกต่อไป หลังจากเผชิญกับสายตาอันแหลมคมของโม่ชูหาน
เพื่อ ‘หลุดพ้น
