ที่อยู่ตรงหน้าคงได้ไปพบยมบาลแล้วการกระท าของเขาเมื่อครู่ส่งผลให้เกิดความหวาดกลัวจริง ๆชายคนนั้นรีบสั่งเด็กหนุ่มอายุราวสิบสามสิบสี่ปีที่อยู่ด้านหลังทันที่“เหวินเฉียง รีบไปเรียกท่านปู่กับท่านลุงเจ้ามา”ชุยเหวินเฉียงไม่ทันตอบรับก็หันหลังวิ่งไปทางเรือนหลังโม่ชูหานยืนอยู่กลางลานบ้าน โม่จิ่วเยี่ยจับมือเฮ่อจือหร่านยืนอยู่ด้านหลัง บนใบหน้าไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใด ๆเวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ชายชราอายุราวหกสิบเจ็ดสิบปีก็ถูกคนทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ห้อมล้อมพามาที่ลานบ้านผู้ใหญ่บ้านชุยมองดูถังไม้ที่แตกกระจายอยู่ในลานบ้าน แล้วจึงมองจอบที่ปักอยู่บนพื้นซึ่งจมลงดินไปเกือบหนึ่งฉื่อ“หมิงหลิน หมิงเซิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ชุยหมิงหลินกับชุยหมิงเซินเห็นผู้ใหญ่บ้านชุยมา พวกเขาก็มีท่าทีราวกับจะเห็นที่พึ่งทั้งสองคนเข้ามายืนขนาบซ้ายขวาของผู้ใหญ่บ้านชุย“ท่านพ่อ คนพวกนี้เป็นนักโทษเนรเทศที่ทางการส่งมาให้ตั้งรกรากอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่ง ข้าบอกพวกเขาแล้วว่าวันนี้ท่านไม่สบายพรุ่งนี้ถึงจะช่วยจัดสรรที่อยู่ให้ ใครจะรู้ว่าคนพวกนี้ไม่รู้จักบุญคุณกล้าปีนก าแพงบ้านเข้ามา ซ ้ายังท าลายข้าวของของบ้านเราอีก”
ขณะชุยหมิงหลินพูด เขายังมองไปทางคนทั้งสามสกุลโม่ด้วยสายตาเย็นชาท่าทางของเขาเหมือนก าลังบอกว่า ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซีหลิ่งมาแล้ว หากพวกเขาท าให้ผู้ใหญ่บ้านไม่พอใจ ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตที่ดีเลยทว่าพี่น้องส
