กุลโม่กับเฮ่อจือหร่านกลับไม่สนใจสายตาของชุยหมิงหลินแม้แต่น้อยโม่ชูหานพูดด้วยน ้าเสียงเย็นว่า “ข้าอยากถามท่านผู้ใหญ่บ้านชุยว่า วันนี้จะจัดหาที่พักให้พวกเราได้หรือไม่?”ผู้ใหญ่บ้านชุยไม่เหมือนลูกชายสองคนที่อารมณ์ร้อน เขารู้จักสังเกตสีหน้าท่าทางของผู้อื่นก่อนเขาเพียงมองโม่ชูหานครู่เดียวก็ตัดสินได้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆในใจเขาแอบด่าหลานชายที่ส่งปัญหายุ่งยากมาให้ถึงที่ดวงตาเรียวเล็กของผู้ใหญ่บ้านชุยกลอกไปมา แล้วเอ่ยปากว่า“ตามหลักแล้ววันนี้ควรจัดที่พักให้พวกเจ้าจริง ๆ แต่ว่าบ้านพักตรงเชิงเขาพวกนั้นทรุดโทรมมานานแล้ว ตอนนี้ไม่สามารถอยู่อาศัยได้ คงไม่เป็นไรหากวันพรุ่งนี้พวกเจ้าจะพาคนไปซ่อมแซมสักหน่อยแล้วค่อยย้ายเข้าไปอยู่ดีหรือไม่?”
“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราก็คงต้องขอรบกวนท่านผู้ใหญ่บ้านแล้ว”โม่ชูหานพูดพลางเตรียมเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ตรงข้ามกับประตูใหญ่โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเคยเห็นพี่แปดท าตัวไร้ยางอายเช่นนี้เป็นครั้งแรกแต่สิ่งนี้ก็ตรงกับความต้องการของเขาพอดีเขาจูงมือเฮ่อจือหร่านเดินตามหลังโม่ชูหานไป เตรียมจะเข้าบ้านต่อหน้าคนตระกูลชุยชุยหมิงเซินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปขวางทางพวกเขาไว้“พวกเจ้าคิดจะท าอะไร?”โม่ชูหานเหมือนไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก เพียงแค่สะบัดแขนเบา ๆก็ผลักชุยหมิงเซินไปด้านข้างได้แล้ว“แน่นอนว่าพักค้างคืนที่นี่อย่างไรเล่า”เขาหยุดชะงัก แล้วหันไปมองทางประตูใหญ่“อีกอย่าง ข้า
