งนอกยังมีครอบครัวของข้าอยู่อีกมาก ข้าจะไปพาพวกเขาเข้ามาด้วย”โม่ชูหานท าท่าจะเดินไปทางประตูผู้ใหญ่บ้านชุยถึงกับทนไม่ไหวแล้ว
“ช้าก่อน!”โม่ชูหานหยุดฝีเท้า มองผู้ใหญ่บ้านด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม“ท าไม ท่านผู้ใหญ่บ้านจะจัดห้องให้พวกเราใหม่หรือ?”“เจ้า…”สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านชุยมืดคล ้าไปด้วยความโกรธ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรเขาไอแรง ๆ สองสามหน แล้วชี้ไปทางโม่ชูหานพลางกล่าวว่า “นี่เป็นเขตของตระกูลชุย จะให้คนนอกอย่างพวกเจ้ามาก่อเรื่องได้อย่างไร?”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมองโม่ชูหานที่ก าลังแกล้งคนตระกูลชุยแอบหัวเราะอยู่ในใจจนแทบทนไม่ไหวแล้วตอนนี้เห็นผู้ใหญ่บ้านชุยทนไม่ไหว พวกเขาก็รู้ว่าการแสดงที่แท้จริงก าลังจะเริ่มขึ้นเมื่อครู่โม่ชูหานแสดงได้ดีมาก พวกเขาเองก็ไม่อาจท าให้คนสกุลโม่ขายหน้าได้ดังนั้นทั้งสองคนจึงเดินมายืนข้าง ๆ โม่ชูหานโม่จิ่วเยี่ยพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านไม่คิดจะต้อนรับพวกเรา ก็จัดหาที่อยู่ให้พวกเราตอนนี้เถอะ ไม่เช่นนั้น…”
อย่าโทษพวกเขาที่จะย้ายเข้ามาพักที่นี่สักคืนด้วยกันทั้งครอบครัวเลยผู้ใหญ่บ้านชุยเห็นคนที่ล้วนหยิ่งยโสเหมือนกับตอนที่พวกเขาไปรังแกคนอื่นอย่างไร้เหตุผล ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาทันที
