โยชน์จากคนสกุลโม่ไปแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนก็ต่างรีบมุ่งหน้ามาทางคนสกุลโม่ในนั้นมีเจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งพูดกับพี่น้องสกุลโม่ว่า“เอ่อ…ข้าขอบอกพวกเจ้านะ ตอนที่ผู้ใหญ่บ้านจัดสรรที่อยู่ให้พวกเจ้า อย่าเลือกบ้านที่อยู่ทางทิศตะวันออกเด็ดขาด”โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชา “เพราะอะไร?”เจ้าหน้าที่ไม่ได้ตอบ เห็นได้ชัดว่าก าลังวางท่ารอให้คนอื่นจ่ายเงินเฮ่อจือหร่านเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด นางไม่มีความคิดจะจ่ายเงินให้เลยแม้แต่น้อยเจ้าหน้าที่รออยู่นานแต่ก็ไม่ได้รับประโยชน์อะไร เขาจึงหันหลังให้อย่างไม่พอใจแล้วเตรียมจะเดินกลับทันในนั้นเขากลับถูกโม่ชูหานคว้าคอเสื้อไว้“พูดมาเร็วเข้า เพราะอะไรกันแน่?”เจ้าหน้าที่อยากจะขัดขืน แต่เมื่อเขาเห็นแววตาเยือกเย็นของโม่ชูหาน เขาก็หมดความกล้าลงทันที่“ปล่อยข้าก่อน ปล่อยข้า แล้วข้าจะบอกพวกเจ้าเอง ตกลงหรือไม่?”โม่ชูหานปล่อยมือทันที่ ท าให้เจ้าหน้าที่คนนั้นเกือบจะล้ม
เขาลูบคอที่ถูกจับจนเจ็บแล้วพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “บ้านหลังนั้นมีคนตายไปมากมาย ทุกคนบอกว่าที่นั่นมีผีสิง”เมื่อพูดจบ เจ้าหน้าที่ก็กลัวว่าโม่ชูหานจะถามอะไรเขาอีก จึงรีบวิ่งหนีไปหม่าจวิ้นซานเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็ถอยห่างจากคนสกุลโม่เล็กน้อยไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับบ้านหลังนั้น แต่ต้องค านึงถึงสหายร่วมงานบ้างพี่น้องสกุลโม่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ขัดขวาง พวกเขาเดินเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว อีกไม่น
