านก็จะรู้ว่าบ้านที่จัดสรรให้เป็นอย่างไรขณะก าลังพูดคุยกัน กลุ่มคนก็มาถึงบริเวณที่มีบ้านอยู่กันอย่างหนาแน่นบ้านเรือนเหล่านี้ดูแตกต่างจากที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด ก าแพงสูงกว่าคนหนึ่งคนและทุกหลังปิดประตูใหญ่แน่นหนาเจ้าหน้าที่น าทุกคนมายังหน้าบ้านที่หลังใหญ่ที่สุด แล้วเดินไปเคาะประตูหม่าจวิ้นซานเดินมาอยู่ข้าง ๆ พี่น้องสกุลโม่อีกครั้ง“ที่นี่คือบ้านของผู้ใหญ่บ้านชุย”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ แสดงว่าเขารับรู้ในน ้าใจของคนผู้นี้แล้ว
ไม่นานนักประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออกจากด้านในคนที่เปิดประตูเป็นชายร่างก าย าที่อายุราว ๆ สามสิบปีชายคนนั้นเห็นเจ้าหน้าที่แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามว่า“นี่เป็นคนที่รองนายอ าเภอส่งมาหรือ?”เจ้าหน้าที่ชี้ไปยังคนด้านหลังแล้วพูดว่า “ทั้งหมดสามครอบครัวให้ผู้ใหญ่บ้านจัดการดูแลเถอะ!”ชายคนนั้นมองดูท้องฟ้า เห็นว่าเวลาใกล้ค ่าแล้ว“ท่านพ่อข้าไม่สบายเล็กน้อย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่เถอะ”พูดจบก็ได้ยินเสียงดังปัง ชายคนนั้นปิดประตูใหญ่ลงแล้ว กระทั่งอยู่ต่อหน้ากับพวกเจ้าหน้าที่ก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อยสถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแทบทุกครั้งที่พวกเจ้าหน้าที่มาส่งคน ตระกูลชุยก็มักมีท่าทีแบบนี้ คงตั้งใจจะข่มขวัญพวกคนที่ถูกเนรเทศมาเรื่องการจัดสรรที่พักอาศัยนั้น แต่เดิมเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านที่ต้องรับผิดชอบ เจ้าหน้าที่เพียงแค่ส่งคนมาถึงจุดหมายก็ถือว่าเสร็จสิ้นภารกิจแล้วด้วยเห
