ตุนี้ เจ้าหน้าที่หลายคนจึงสบตากันแล้วหันหลังจากไปหม่าจวิ้นซานได้รับเงินจากเฮ่อจือหร่านมาแล้วสองครั้ง ก่อนจากไปเขาจึงกระซิบบอกโม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานว่า
“รองนายอ าเภอชุยติดต่อกับคนในตระกูลเอาไว้แล้ว นักโทษที่ถูกเขาส่งมาที่นี่ล้วนเป็นคนที่ไม่ได้ให้ผลประโยชน์กับเขา คนในตระกูลชุยจะต้องช่วยรองนายอ าเภอระบายแค้นแน่นอน การไม่จัดหาที่พักให้พวกเจ้าในวันนี้ ก็เป็นเพียงกลอุบายแรกเท่านั้น”โม่จิ่วเยี่ยได้ยินดังนั้นจึงนึกสนใจ ถามว่า “แล้วกลอุบายต่อไปคืออะไร?”หม่าจวิ้นซานส่ายหน้า “พวกเราแค่ส่งคนมาแล้วก็กลับ ส่วนกลอุบายต่อไปจะเป็นอย่างไรก็ไม่ค่อยรู้ชัดเจนนัก”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ขอบคุณท่านที่เตือน”ประโยคนี้ของเขานับว่าให้เกียรติหม่าจวิ้นซานมากแล้วหม่าจวิ้นซานก็กังวลว่าสหายร่วมงานคนอื่นจะกลับไปฟ้องรองนายอ าเภอชุย จึงไม่กล้าอยู่ที่นี่นานเกินไป รีบไล่ตามพวกเขาออกไปจากที่นี่เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่เดินห่างออกไปแล้ว โม่ชูหานก็พูดอย่างโกรธเคือง “ดูเหมือนตระกูลชุยจะไม่ใช่คนที่จะปล่อยวางง่าย ๆ เลยนะในเมื่อพวกเราได้ท าให้เขาไม่พอใจแล้ว การท าให้ตระกูลของเขาไม่พอใจอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร”พูดจบโม่ชูหานก็ใช้วิชาตัวเบาโดดขึ้นไปบนก าแพงบ้านตระกูลชุย
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าภรรยาของตนชอบดูเรื่องสนุก จึงโอบเอวนางต่อหน้าผู้คนมากมาย แล้วตามหลังโม่ชูหานไปด้วยกัน กระโดดข้ามก าแพงไปอย่างนุ่มนวลแผ่วเบาสมกับเป็นบ้านของผู้ใหญ
