ในเมื่ออีกฝ่ายมีพลังหมัดอันแข็งแกร่ง เผิงวั่งก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกสิ่งที่ควรท าเขาก็ได้ท าหมดแล้ว“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”หากเป็นเมื่อก่อน เผิงวั่งคงส่งนักโทษให้กับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเพื่อท าภารกิจให้เสร็จสิ้นแล้วก็จากไป โดยไม่สนใจว่าใครจะถูกส่งไปที่ไหนบ้างหากไม่ใช่เพราะกังวลว่าคนสกุลโม่จะถูกรองนายอ าเภอชุยรังแกเขาก็คงจากไปตั้งนานแล้วตอนนี้ปัญหาการจัดสรรคนสกุลโม่เสร็จสิ้น เขาก็ไม่จ าเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อหลังกล่าวลาโม่จิ่วเยี่ยและคนอื่น ๆ อีกครั้ง เขาก็เรียกลูกน้องทั้งหมดออกไปพร้อมกันก่อนจากไปโจวเหล่าปายังไม่ลืมหันมามองเฮ่อจือหร่านอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง…ภายในห้องรองนายอ าเภอชุยไม่รู้ว่าตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยเป็นพวกเดียวกันกับสกุลโม่จากประสบการณ์ของเขา
คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะเหมือนคนสกุลโม่นั้นมีไม่กี่คน ผ่านไปหลายปีถึงจะเจอสักครั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาสั่งให้ส่งคนสกุลโม่ไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งเพื่อตั้งรกรากแล้ว เรื่องนี้คงจะท าให้คนตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางระมัดระวังตัวขึ้นบ้างแต่ไม่คิดว่าพอเขาเรียกร้องผลประโยชน์จากคนสองตระกูล พวกเขากลับแสดงท่าทีเหมือนกับสกุลโม่ด้วยความโมโห รองนายอ าเภอชุยจึงส่งตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งด้วยเหมือนกันตามปกติแล้วหลังจากรองนายอ าเภอชุยจัดสรรที่อยู่ให้นักโทษก็จะให้พวกเขารออยู่ในลานจนกว่าจะด าเนินการลงทะเบียนราษฎร์ใหม่ให้เสร็จจึงจ
